အသက္ရွဴေတြက်ပ္ေနဆဲပဲ လမင္းျပာ။
တစ္ခါတစ္ခါ သတိရတတ္တာေလးက လြဲ လို႕ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ
လြမ္းစိတ္နဲ႕ အသက္ရွဴေတြက်ပ္ေနဆဲပဲ။
ဓားဦး ခၽြန္ ထက္ျမိေတြ။ ကိုယ္ ျမင္တာေပါ့
လမင္းျပာ။ ကိုယ့္ မိတ္ေဆြေလးကေတာ့ စိုးရိမ္တၾကီး သတိေပးရွာတယ္။
ကိုယ့္ မ်က္လံုးေတြ ကန္း မေနမိခဲ့တာကိုက
ကိုယ့္ အမွားျဖစ္ေနျပန္တဲ့ ဘ၀ ရဲ႕ ခက္ခဲျခင္းထဲက တစ္ခုေပါ့ကြယ္။
အခ်ိန္ျပည့္ အမုန္းေတြပဲ လႊတ္ထုတ္တတ္တဲ့
သက္ရွိ စက္ရံုေတြ။
တစ္ခါတစ္ခါေပါ့။
သူတို႕ လိုခ်င္တဲ့ အနုိင္ … ကိုယ့္ဆီက ရခ်င္ေနတဲ့
အရႈံး။ ကိုယ္ေပးလိုက္ခ်င္တယ္။ ခက္တယ္ လမင္းျပာရယ္။
ရက္စြဲေတြ တစ္ရြက္ျပီး တစ္ရြက္ ေၾကြသြားတုိင္းမွာ
ကိုယ့္မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ သမုဒယ သံေယာဇဥ္ေတြ…။
ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း ေလာင္မယ့္ မီး မဟုတ္ေတာ့ဘူး
လမင္းျပာ။ အခု ကိုယ္ မိသားစုစိတ္ဓာတ္ေလးကို
ျမတ္ျမတ္နုိးနိုး ဖက္တြယ္မိေနျပီ။ ခိုင္မာတဲ့
ေလွကားတစ္စင္း ျဖစ္ခ်င္ေနျပီ။ ေႏြးေထြးတဲ့ အမိုးေလး ျဖစ္ခ်င္ေနျပီ။
ကိုယ္တို႕ မရုန္းထြက္နုိင္ၾကတာ မမွားဘူး
မဟုတ္လား လမင္းျပာ။
ကိုယ္… ကိုယ္ခ်င္းစာခဲ့ပါတယ္။
သူတို႕ ခၽြန္ထက္ခဲ့တဲ့ ဓားသြားေတြဟာ သူတို႕
တစ္ဦးတည္း မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေလ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။
ၾကယ္နတ္သားေလး ေျပာသလိုပဲ မထုိင္တန္တဲ့သူဆိုတာ
လြင့္ေမ်ာရမွာပဲ မဟုတ္လား။
ထုိက္တန္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ ၾကိဳးစားမေနခဲ့ဘူး
ဆိုတာ ကိုယ္ ကိုယ္တုိင္ပဲ သိတာပါ လမင္းျပာ။
ကိုယ္က ရိုးသားခ်င္ခဲ့တာ။ ရုိးသားေနတာ။ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုပဲ
စစ္ေသြးၾကြေနပါေစ ကိုယ္ ရိုးသားေနလိုက္မယ္။
အခိုက္အတန္႕ ေတြအတြက္နဲ႕ေတာ့ တစ္ဘ၀လံုး လႊင္မပစ္ခ်င္ဘူး
လမင္းျပာ။ ကိုယ္တို႕ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိသင့္တယ္ မဟုတ္လား။
တစ္ခါတစ္ခါ..
ကိုယ္တို႕ မရုန္းထြက္နုိင္တဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာ
လမ္းမွားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခ်ိန္မ်ားဆို သူတို႕ အျပံဳးေတြ အရမ္း ေတာက္ပ ေနတတ္ၾကတယ္။
ဘာေၾကာင့္လဲ မသိဘူး လမင္းျပာ။ ကိုယ့္ကို
ၾကည့္ျပီး သူတို႕ အဲ့လို ျပံဳးေနခ်ိန္မ်ားဆို ကိုယ္ အရမ္း ေပ်ာ္မိတာပဲ။ သူတို႕ အျပံဳးက
အရမ္းသနားစရာေကာင္းတယ္ေလ။ ကိုယ္ နည္းနည္းမ်ား သူယုတ္ဆန္သြားသလား။
ဒီလုိပါပဲ လမင္းျပာရယ္။ အိပ္မက္ေတြ တကယ္ျဖစ္မလာတတ္တဲ့
အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ္တို႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ ယိမ္းယိုင္ ျပိဳပ်က္တတ္ၾကတာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထ တစ္ခုလိုပဲ။
အဲဒီ အိပ္မက္ေတြေၾကာင့္ပဲ
အသက္ရွဴေတြက်ပ္ေနဆဲပဲ လမင္းျပာ။
စကားလံုးေတြ။ လက္ထ မႈေတြ။ နက္ရႈိင္းမႈေတြ။
ရိုးသားမႈေတြ။ ခန္႕ထည္မႈေတြ။ အို… အကုန္လံုး လြမ္းစရာေတြအျဖစ္နဲ႕ပဲ၊။
မေသေသာ ေဆးသမားဆိုတာ တကယ္မရွိဘူးလား လမင္းျပာ။
ကိုယ္ကေတာ့ ရွိေစခ်င္တယ္။
ဘာေၾကာင့္မ်ား မွားယြင္းခြင့္ ဒီလို လိုင္စင္ခုိင္ခုိင္မာမာနဲ႕
ခြင့္ျပဳေပးေနၾကသလဲ။ သူယုတ္တို႕ က်န္းမာၾကပါေစ။
ေ၀းလြန္းတဲ့ ခရီးေတြအတြက္ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ ေျခတစ္လွမ္းေတြ
ဘာအတြက္နဲ႕ စိုးရြံ႕ေလးပင့္ေနခဲ့သလဲ။
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့
ကိုယ္ အၾကီးအက်ယ္ က်ရႈံးနုိင္တယ္။
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့
ကိုယ္ အၾကီးအက်ယ္ ေအာင္ျမင္နုိင္တယ္။
ဒါေပမယ့္.. ဘယ္ေသာအခါမွ
ကိုယ္ အၾကီးအက်ယ္ အံ့ၾသလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး
လမင္းျပာ။
အံ့ၾသတယ္ဆိုတာ အျမင္က်ဥ္းတဲ့သူေတြပဲ ရႈရႈိက္တဲ့
ေအာက္စီဂ်င္တစ္မ်ိဳးဆိုတာ သိမွာပါ။ ဘာအတြက္နဲ႕ ကိုယ္တုိ႕ စိတ္အယိုအယြင္းခံျပီး အံ့ၾသထူးဆန္းေနမွာလဲ
။
ဟို ပုတက္တက္ စစ္ေသနာပတိၾကီး ေျပာသလိုေပါ့
။ မျဖစ္နုိင္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူး မဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ ရိုးရွင္းတဲ့ စကားေတြ ေျပာေနၾကားေနၾကပါရဲ႕နဲ႕
ဘာလို႕ အံ့ၾသေနမွာလဲကြယ္။
ကိုယ့္မွာ မျမင္ရတဲ့ ရန္သူေတြ စိတ္လက္က်န္းက်န္းမာမာရွိၾကျပီး
မျမင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြေတြလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရွိေနေသးတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မထားဘူး
လမင္းျပာ။
အေမွာင္မွာ လင္းလက္နုိင္စြမ္းမရွိေသးလို႕
ကိုယ့္ ၀မ္းနည္းရေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ အိပ္မက္ေတြနဲ႕ အတူ
လင္းလက္ခ်င္ေသးတယ္။
ကိုယ္တို႕ တစ္ေန႕ေတာ့ ဆံုမွာပါ လမင္းျပာ။
မေသခ်ာျခင္းတုိ႕အတြက္ ဘာစကားမွ ခ်န္မထားေတာ့ဘဲ..
ကိုယ္တို႕
တစ္ေန႕ေတာ့
ဆံုမွာပါ။
* * *
မိုးအိမ္လူ
၁၀ ဇန္န၀ါရီ
၂၀၁၃
ညေန ၇ း ၃၀
