အႏုပညာကို မယံုၾကည္ဘူးဆိုရင္ ဒီကဗ်ာ/စကားေျပ ကို ဖတ္သင့္တယ္

ကမာၻဦးသူရဲေကာင္းတို႕ စစ္၀တ္တန္ဆာတို႕ ျပင္ၾကျပီ။ မုန္းတိုင္းသံတို႕ သည္းသည္းထန္ေအာင္ ၾကားေနရသည္။ ဘာအတြက္ပါလဲ။ ဘာအတြက္ သူရဲေကာင္းတို႕ စစ္ျပင္ေနၾကပါသလဲ။ တိမ္တိုက္ကိုယ္စီ ႏွင့္ ႏွင္ခဲ့ရေသာ ဒီခရီးလမ္းမွာ ဘယ္သူ႕တိမ္တိုက္က မိုး အရြာဆံုးလဲ။ လျပည့္ညတုိင္း လေရာင္ကို အျပည့္အ၀ ေသာက္ခြင့္ မရသူသည္ ဘယ္သူပါလဲ။ စကားလံုးမ်ား ေပါင္ခ်ိန္တက္ေနျပီ။ ေသနတ္ထဲက က်ည္ဆံကို ျပန္ထုတ္ထားဖို႕ ေကာင္းသည္။ အခုေတာ့။ အေရးအသားမ်ား သည္ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုအတြင္း ျမန္မာလူမ်ိဳးႏွင့္ ရင္းႏွီးေအာင္ မေနနုိင္ၾကေသး။ သူရဲေကာင္းတို႕ စစ္ျပင္ေနၾကသည္။ ဘာအတြက္ပါလဲ။ ယေန႕သည္ ႏွင္းဆီသကၠရာဇ္၏ အေတာက္ပဆံုးေသာ လျပည့္ေန႕ တစ္ေန႕ ျဖစ္သည္။ သို႕မဟုတ္။ လျပည့္ည တစ္ည ျဖစ္ပါသည္။ လိုအပ္ေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ အတၱမ်ားကို စိတ္ၾကိဳက္ေဖာ္ေဆာင္ၾကပါ။ လမ္းမေကာင္းလွ်င္ လမ္းေဟာင္းအတုိင္းသြားပါ။ လမ္းေဟာင္းၾကီးက ပ်င္းစရာၾကီးပါဟု ဆိုလွ်င္ လမ္းသစ္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ေဖာက္ပါ။ လမ္းသစ္ေဖာက္သူမ်ားအား ေျပာင္ေလွာင္ ျပက္၇ယ္ျပဳျခင္း မလုပ္ရ။

@

အသည္းငယ္သူတို႕ အခ်စ္၏ အရိပ္၀ယ္ နားခိုေနၾကသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ဤရနံ႕ေဟာင္းမ်ားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနဦးမွာလဲ။ ေနာက္ခံ ပိတ္ကား လဲပါေတာ့မည္။ စကားေျပ..ကဗ်ာ။ စကားေျပအေရးအသားကဗ်ာ။ စကားေျပ...အေရးအသား ...ကဗ်ာ။ လစ္ဟသြားေသာ အပိုင္းအဆစ္ေလးသည္ မည္မွ်ပင္ ေသးငယ္သည္ ဆိုေစ အႏုပညာျဖစ္သည္။ ပင္ပန္းလွသည္။ ခံစားခ်က္မ်ား အေငြ႕ပ်ံကုန္ၾကျပီ။ ေရးသူ ကဗ်ာ ဖတ္သူ။ ထုိသံုးပါး ျပည့္စံုမွ အႏုပညာမည္ပါသည္။ တစ္ခုတည္းႏွင့္ ဘာမွျဖစ္မလာ။ ႏွစ္ခုတည္းႏွင့္လည္း ဘာမွျဖစ္မလာ။ ဒါဆို ဘာေၾကာင့္ ဖတ္သူကို ထည့္မတြက္ၾကသနည္း။ အသံေတြ ဆူညံလွသည္။ အခ်ိဳ႕ ေပါက္ကြဲၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ ျပန္လည္ ေပါက္ကြဲၾကသည္။  ေရာင္စံု မီးပန္းမ်ား တေဖာင္းေဖာင္း ထေပါက္ၾကသည္။ အမွန္တရားသည္ ဘာပါလဲ။ ဘာအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ မုိးအိမ္လူ စာေတြ ေရးေနပါသလဲ။ ဘာလို႕ စာေတြကို သူမ်ားေတြကို လိုက္ျပေနပါသလဲ။ လိုက္ျပဖို႕ ေရးတာလား။ လိုက္မျပဘဲ ဒီအတုိင္းေ ရးေနရင္ေကာ မျဖစ္ဘူးလား။ ဘာအတြက္ စာေတြ ေရးေနတာလဲ။ ဘာအတြက္ ကဗ်ာေတြ ေရးေနတာလဲ။ ဆင္ျခင္ျခင္း၏ စည္း၀ိုင္းထဲသို႕  အႏုပညာသမားဟု ေခၚဆုိ ခံယူသူမ်ား တစ္ေယာက္မွ ေရာက္မလာၾကပါ။ အႏုပညာသမားဟူသည္ လူ ႏွင့္ အရူးၾကားက စည္မ်ဥ္းေပၚတြင္ တက္ထုိင္ေနေသာ သူမ်ား ျဖစ္သည္။ လက္မခံခ်င္ဘူးလား။ လက္မခံခ်င္လွ်င္ လက္မခံပါဟုပဲ ေျပာခဲ့ပါ။ အျခား မီးပန္းမ်ား မေဖာက္ခဲ့ပါႏွင့္။ ဆူညံသံမ်ားကို မၾကိဳက္လွပါ။

@

၁၉၇၀ ခုႏွစ္ ေလာက္က ေမာင္ေခ်ာႏြယ္တို႕ လူငယ္ေတြ ေလးလံုးစပ္ ကာရန္မ်ား၏ ပိတ္ေလွာင္ တင္းက်ပ္မႈ စည္းမ်ဥ္းမ်ားေအာက္တြင္ အသက္ရွဴက်ပ္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႕ ေတာ္လွန္ပံုကန္ၾကသည္။ ကာရန္မ်ား ျဖဳတ္ပစ္သည္။ က်စ္လစ္သိပ္သည္းေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ကာရန္မဲ့ကဗ်ာမ်ား ေရးစပ္ၾကသည္။ နိမိတ္ပံုမ်ား သေကၤတမ်ား ဥပမာမ်ား စသျဖင့္တို႕ျဖင့္ ကာရန္မ်ားကို တုိက္ဖ်က္ခဲ့ၾကသည္။ ဘ၀၏ အဆင္မေျပမႈမ်ား မျပည့္စံုမႈမ်ား နာက်ည္းမႈမ်ား ကို အလံုးအရင္းႏွင့္ ခံစားေရးဖြဲ႕ခဲ့ၾကသည္။  ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ေဇယ်ာလင္း တို႕ တစ္သိုက္ နိမိတ္ပံုမ်ားျဖင့္ တင္းက်ပ္ေနေသာစကားလံုးမ်ား နာက်င္မႈ စကားလံုးမ်ား ၾကားတြင္ အသက္ရွဴက်ပ္ခဲ့ျပန္သည္။ ကဗ်ာမ်ားကိ ုလိုင္းအျပည္စီသည္။ ကဗ်ာ၏ အေၾကာင္းအရာကို ဖ်က္ပစ္သည္။ ရင္ႏွင့္ ခံစား၍ ႏွလံုးသားႏွင့္ ခံစား၍ ကဗ်ာမ်ားကို မေရးစပ္ခ်င္ေတာ့။ ပင္ပန္းလွသည္။ ေမာပန္းလွသည္။ အရာရာအားလံုးကို အပိုင္းပိုင္းျဖတ္ပစ္သည္။ အပိုင္းအစမ်ားစြာကို ဆက္စပ္ပစ္သည္။ လမ္းမွာ သြားရင္းလာရင္း ေတြ႕ရေသာ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား သတိေပးတာျမစ္ခ်က္မ်ား ၾကားေနရေသာ စကားမ်ား ဘန္းစကားမ်ား ျမင္ေနရေသာ ေခတ္ေပၚ နည္းပညာပစၥည္မ်ား ေခတ္ေပၚ ေရာဂါမ်ား ေဆး၀ါးမ်ား ထုိအ၇ာမ်ားကို ကဗ်ာမ်ားကို ထည့္သြင္း အသံုးျပဳလာၾကသည္။ သူတို႕အတြက္ ဒါသည္ပင္ လူသားတို႕၏ ေန႕စဥ္ဘ၀။ အရာအားလံုးသည္ ျပဳလုပ္ျခင္း ခံထားရသည္ ။ အစရွိသျဖင့္ ျမစ္ခြဲေပါင္းစံုျဖင့္ ေရစီးေတြ ၾကမ္းေနဆဲ။ မသိလွ်င္ဘာမွမဟုတ္ပါ။ သိလွ်င္ ရူးခ်င္စဖြယ္။ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ ဒါေတြက ဘာအတြက္လဲ။

@

မနက္ျဖန္။ အခ်ိန္။ ေသဆံုးျခင္း မိုးစက္မ်ား။ အိပ္မက္ေတြေပါ့။ ခရမ္းရင့္ရင့္ တိမ္တိုက္မ်ား အုပ္လိုက္။ သိုးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ျဖဴစင္မႈေတြထဲ။ ကမာၻဟာ ငါ့ကို အေသသတ္။ ကဒါဖီရဲ႕ သားငယ္။ မိုဘာဟုေခၚေသာ။ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ အက်ီ။ ေမွာ္ဆရာဟာ။ စိတၱဇ။ ဗိုင္းရပ္စ္။ ဗိုင္းရပ္စ္ကိုက္ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႕။ မိုးလံုးမႈိင္း ျပီးေတာ့။ ကြန္နက္ရွင္ စလိုးေနလို႕။ ဒုန္း။ ဒုတ္။ ဒုတ္။ ၀ိဥာဥ္ျပန္၀င္လာလာ။ ေရ ။ ေရ။ ဘယ္မွာလဲ။ အခ်ိန္ေကာ။ ႏွင္းေႏွာင္းရာသီဦး၏ ငွက္ကေလး။ ဂြမ္းတယ္။ ငနီေတြ မ်ားမ်ားလာမွေတာ့။ ပိတ္ပစ္လိုက္။ ဒီပိုစ့္ကို ဖ်က္။ အဖ်က္ေတြ။ ဘင္လာဒင္ေတြ။ ကဒါဖီေတြ။ အယ္လ္ကိုင္းဒါးေတြ ။ စစ္ေသြးၾကြရဲ႕ သမီးေလးခဗ်ာ။ ငုိတဲ့အခါ အျပံဳးဟာ။ ေသခ်င္ေသလိုက္။ ဒါဟာ စကားေျပ။ မဟုတ္။ ကဗ်ာ။ မဟုတ္။ ဘာမွမဟုတ္။ စိတ္ထဲ ခံစားရသလို။ မီးလို ေအာ္ဟစ္လိုက္။

@  @  @

မိုးအိမ္လူ
၁၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁
ည ကိုးနာရီ ငါးဆယ့္ေလးမိနစ္

အခ်စ္ဟုတ္လား ေမာင္ေရခ်မ္းကို လာမယွဥ္နဲ႕ သီခ်င္းအသစ္ရသြားတယ္

ႏွင္းဆီေတြလား စံပယ္ေတြလား ခေရေတြလား နက္ရႈိင္းလွတဲ့ အဓိပၸာယ္ေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႕ လွ်ာအရိုးမရွိ ေျပာခဲ့ဆိုခဲ့ျခင္းေတြနဲ႕ ဆံႏြယ္ေလးေတြဟာ ပစၥဳပၸန္ေတြ ကို အေသရစ္ခ်ည္ ေႏွာင္ဖြဲ႕ျပီး ဆြဲႏႈတ္သြားသမွ်  အျပစ္မျမင္ပါဘူး သီခ်င္းနဲ႕ပဲ စားေမးပြဲေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ေဒါင္း အေဖအေမ မ်က္ရည္လည္း မကယ္နိုင္ ညည  မအိပ္ မေန ဒိုင္ယာရီ ဆိုလား ေန႕စဥ္ မွတ္တမ္းဆိုလား ထဲမွာ လွတယ္ ပ တယ္လို႕ လူေျပာသူေျပာမ်ားတဲ့ စကားလံုးေတြ ထိတယ္ မိတယ္လို႕ လူေျပာသူေျပာမ်ားတဲ့ စကားလံုးေတြ ေမာ္ဒန္ေတြမသိဘူး ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ေတြ မသိဘူး တာရာမင္းေ၀ ေသသလား ရွင္သလား မသိဘူး မင္းခိုက္စိုးစံ ဆရာ၀န္လား စာေရးဆရာလား မသိဘူး အမုိက္စားလို႕ ထင္တာေတြ အမုိက္စား လက္ေရးနဲ႕ ( ဒီလုိ လက္ေရးမ်ိဳး ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမွာ တစ္ခါမွ မေရးဖူးဘူး ) အကုန္ကူးေရး ေရးလို႕ မ ၀ ရင္ အလြတ္က်က္ သင္ေသသြားေသာ္ ကဗ်ာကမွ က်က္၇တာ ခက္ဦးမယ္ အလြတ္က်က္  မလြတ္လည္း က်က္ ခံစား ရွိသမွ် ခံစား ႏွလံုးသား နဲ႕ ခံစား ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစား ပါးစပ္နဲ႕ ခံစား မ်က္လံုးနဲ႕ခံစား ခံစားလုိ႕ မ၀နုိင္တဲ့ အို ဘာဘာညာညာ ေရရြတ္တမ္းတ တယ္လို႕ လူထင္သူထင္ေအာင္ ျဖန္း ျခင္က လာကိုက္တယ္ ခံစား ျဖန္း  မီးကလည္း ပ်က္ျပန္ျပီး ျဖန္း စာေမးပြဲက က်ျပန္ျပီ ျဖန္း ျဖန္းလို႕ မနုိင္ေအာင္ ပိုးေတြက ရြထ ၾကိဳက္သြားျပီ ၾကိဳက္ကုန္ ျပီ အခ်ိန္ကုန္ ေနကုန္ ဘ၀ကုန္ေအာင္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ေရွာခ့္တိုက္ထားသလို ပူးကပ္ အို လြမ္းစရာေတြ အို သတိရစ၇ာေတြ မေမ့နုိင္ဘူး မခြဲနုိင္ဘူး ဘာက်န္လဲ ဘာထူးလာလဲ ကိုယ္ခံအားေတြလည္း ကုန္ ေနျပီ ဘာအနာဂတ္ ဟုတ္လား အခ်စ္ရွိရင္ အရာအားလံုး အာ မီးပ်က္ျပန္ျပီ ဘာ ေငြေၾကး မျပည့္စံုရင္ ဟုတ္လား အခ်စ္ရွိရင္ အာ မီးပ်က္ျပန္ ျပီ ဘာ ပညာမတတ္ရင္ ဟုတ္လား အခ်စ္ရွိရင္ ဒိုးေတာ့ လစ္ေတာ့ ေျပးျပီ ကြဲျပီ ေနပါဦး မမီေတာ့ဘူး ဒါေတြ မရွိရင္ေတာ့ နုိး နိုး နဲဗားပဲ ေနပါဦး အခ်စ္ အခ်စ္ အ အ နဲဗားပါပဲကြယ္ ေဟ့ ေဟ့ ဆံႏြယ္ေတြေလ သံေယာဇဥ္ေတြေလ စူပါဂလူး အနမ္းေတြေလ ေဟ့ ေဟ့ အာ မီးကလည္း ပ်က္ျပန္ျပီကြာ ခဏေလးပါကြာ ဘယ္ဆီကို မင္းေရာက္ေနလဲ ကြဲျပန္ျပီ ဘာေတြကို လုပ္လုပ္ ကြဲျပန္ျပီ ကန္ေတာ္ၾကီး အင္းလ်ားလည္း မသြားခ်င္ပါ ကြဲျပန္ျပီ မိန္းကေလး အသည္းကြဲရင္ မ်က္၇ည္တစစ္စစ္ က်ရသတဲ့ ကြဲျပန္ျပီ ေယာက်ားေလး အသဲကြဲရင္ သီခ်င္း အသစ္ ရသြားသတဲ့ ကြဲျပန္ျပီ အခ်စ္ အခ်စ္ ေမာင္ေရခ်မ္းကို လာမယွဥ္ နဲ႕ ခင္လို႕ေျပာတာ အခ်စ္ ေဟ့ လြန္ခဲ့ေသာ သကၠရာဇ္ေတြေလ နဲဗားပါ သီခ်င္းအသစ္ရသြားတယ္ ေမာင္ေရခ်မ္းကို  လာမယွဥ္နဲ႕။

မုိးအိမ္လူ

ခ်စ္တာလား လြမ္းတာလား တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ

ခ်စ္ရက္ေတြလည္း ရွိလိမ့္မယ္
လြမး္ရက္ေတြလည္း ရွိလိမ့္မယ္
ခ်စ္သူဘ၀ ေလာကဓံ ပန္းေပါင္းစံု နဲ႕
ေန႕ရက္ေတြဟာ ျပႆဒါးနီနီေလးထဲမွာ
ပိတ္မိလို႕
တို႕ေတြ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္

အႏူးညံ့ဆံုး မုန္တုိင္းတို႕
တိုးေ၀ွ႕စဥ္က
အတၱေလးေတြ မီးပြင့္ခဲ့သေလာက္
အၾကမ္းတမ္းဆံုး အဖ်က္ပိုးေတြလည္း က်ေရာ
စစ္မွန္တဲ့ သံေယာဇဥ္က
အခ်စ္ကို ေကာင္းေကာင္း ဘာသာျပန္ေပးနုိင္ခဲ့တယ္

မေျပာျပတတ္ေတာ့ပါဘူး
ေသခ်ာတာတစ္ခုတည္းရယ္
အရမ္းခ်စ္တတ္သူ ငါဟာ
အရမ္းလြမ္းတတ္သူလည္း
ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္တယ္
မဆံုစည္းနုိင္ျခင္း အပူေလာင္ေန႕စြဲေတြထဲ။

မိုးအိမ္လူ

ပဋိ ဇာတ္လမ္း ေပၚမွာ ျဖတ္ေလွ်ာက္အခန္းကပါတဲ့ ပဋိ ကဗ်ာ

ဆိုလုိရင္းကို အရင္းစစ္လုိက္ေတာ့ အရင္းရွင္စနစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ မေမြးေသးတာ ေသခ်ာတယ္ မဆုိင္တာကို ကြိဳင္
လာရွာေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳမဟုတ္ ဘာမဟုတ္နဲ႕ ေခါင္းညိတ္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ အပ်က္ထဲမွာ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို အေၾကာင္း
ရွာေတာ့ မေန႕က ကၽြႏ္ေတာ့္ရဲ႕ လိပ္စာက ဒီေန႕ ရုပ္ေျပာင္းရုပ္လႊဲ ဒီလို အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိ ျခဴမရွိ ျပားမရွိနဲ႕ ဒီ
ေလာက္ အသက္ရွင္ေနတာကို အံ့ၾသလို႕ မဆံုး နုိင္တဲ့ အေရးအသားထဲက မထြက္နုိင္တာမ်ိဳးကလည္း ၀ဋ္တစ္ခုေလပဲ
လား ေမးခြန္းေတြ မေျဖခ်င္လို႕ ေက်ာင္းမတက္တဲ့သူကို ဒီေနရာမွာ စာေမးပြဲ က်တယ္လာေျပာေတာ့ နားမလည္ေတာ့
ဘူး မင္းက ဗ်ာကို နားမလည္ေတာ့ဘူး ေတာင္ေရးေျမာက္ေရး ေလွ်ာက္မေရးနဲ႕ စိတ္ရွိလက္ရွိေျပာလိုက္ရရင္ အက္ဒမင္
ေတြ က အဖြဲ႕ က ထုတ္ပစ္တာခံရဦးမယ္ ေတာ္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ ရပ္ေတာ့ ရပ္ေတာ့ ရပ္ရေအာင္ မွတ္တိုင္မရွိဘူး ဗ်
ယဥ္ထိန္းကို ရွင္းေပးမွာလား ရွင္းလို႕ မကုန္နုိင္တဲ့ လူမႈ ျဖစ္ေထြေတြထဲ ကၽြႏ္ေတာ္ ခင္ဗ်ား အဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သံေယာဇဥ္
အမွ်င္အတန္းေတြ မပါေစခ်င္ရင္ တံခါးေတြ ပြင့္ေနျပီ ၀င္လာမဆဲ တသဲသဲ နဲ႕ သည္းသည္းလႈပ္ အမူအရာေတြ
ဒီႏွစ္ အကယ္ဒမီ မေပးဘူး ၾကားတယ္ နားစြင့္ လူဆိုတာကလည္း ခက္သားလား ခက္ရင္ ဘာမွ ေခါင္းမခဲခ်င္ၾကဘူး
ဖလက္ရွ္ေတြ တဖ်က္ဖ်က္ပြင့္ျပီး ခ်က္ ဆိုကုိယ့္ကို ျပန္ ခ်က္ လိုက္ေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ကိုယ္လည္း ျပန္ခ်က္ ခ်က္ရင္း
ခ်က္ရင္း သူနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ ျငိ ျငိရံုနဲ႕ မျပီးေတာ့ အိ ကနဲ မ်က္ရည္ေတြ မထြက္ေအာင္ ျမန္ျမန္ လစ္ ဖုိ႕ ခင္ဗ်ား ဖတ္ရတာ
ရႈပ္ရင္ ဒီစာေၾကာင္းကို ပယ္ပစ္လိုက္ ဒါမ်ိဳးေတြက ဒီေခတ္မွာ ေပါတယ္ ေပါလြန္းလို႕ ေပါေတာေတာ မျဖစ္ေအာင္
ေတာ့ အန္တီဗိုင္းရပ္စ္ေလး ေဆာင္ထား။

မုိးအိမ္လူ

ရံဖန္ရံခါ ႏွင့္ မၾကာခဏ ဆင္ျခင္မဲ့မႈမ်ား

ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်စ္သူေလး ေနမေကာင္းပါ။ ေတးမဆိုေသာ ငွက္မ်ား လာမနားေစလို။ အဆင္မေျပေသာ အိပ္မက္မ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ ည
မ်ား ေနထုိင္မေကာင္းၾက။ ေနသည္ ထြက္လာေလျပီ။ ပန္းမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္။ ပြင့္လင္းရာသီ ေရာက္ေတာ့မည္ ဟု ၾကားေနရသည္။
ျပတင္းတံခါးမ်ား ကို ျပန္ျပင္ဖုိ႕ လိုအပ္ေနျပီ။ စကားလံုးမ်ား အတုိင္းအဆ ရွိသင့္ပါသလား။ ေဆာင္းရာသီတြင ္ေရးေသာ ဤရသစာတမ္း
အတြက္ ႏွင္းခဲတစ္ဆုပ္ေလာက္ ရွာေပးၾကပါ။ ေလေအးေအးမ်ား ၀င္မလာရ။ အခ်စ္သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ အခန္းနံရံထက္တြင္ ပ်င္းရိစြာ
သန္းေ၀ေနသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ မနက္စာမ်ား ကၽြန္ေတာ္ထံမွာ ထြက္ေျပးၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ညစာမ်ား ကၽြန္ေတာ္ထံမွ ထြက္ေျပးၾက
သည္။ အိပ္မက္မ်ား မေကာင္းပါ။ ယၾတာမ်ား မလိုအပ္ပါ။ နာရီသံတစ္ခ်က္ခ်က္ျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ္၏ ယံုၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ပါမည္။

*

အခန္းနံရံထက္မွာ ရြက္ဆုပ္ ျပကၡဒိန္တြင္ မာရ္နတ္သည္ တည္၏။ အေရးမၾကီးပါ။ ေက်ာက္သားထက္မွာ အေသထြင္းထုထားျခင္း မဟုတ္
ေသာ က်ိန္စာမ်ားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရႈမပ်က္ ေနတတ္ပါသည္။ ကန္ေရျပင္တြင္ ေလွမလႊတ္ရ။ အခ်စ္တုိ႕ကိုသာ လိုအပ္သည္။
ထုိးသြင္းထားေသာ ဓားမ်ားကို အခ်ိန္မီ ရုတ္သိမ္းေပးၾကပါ။ မုန္တုိင္းလာေတာ့မည္။ အာရုဏ္ဦး လာေတာ့မည္။ ေနျခည္ဦးလာေတာ့ မည္။
ခ်စ္သူ သည္ ဆံႏြယ္ရွည္မ်ား မထား။ ခ်စ္သူသည္ မာယာရွည္မ်ား မထား။ ခ်စ္သူသည္ ။ ဤအရာကို အခ်စ္ဟု ေခၚလွ်င္ ထုိအရာကို
ဘာဟု အမည္တပ္မည္လဲ။ မိသားစုမ်ား စုေ၀း တုိင္ပင္သင့္သည္။ မေန႕က ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ အက်ၤ ီသည္ ဒီေန႕ စုတ္ျပဲသြားျပီ ျဖစ္သည္။
ကြမ္းစားျခင္းျဖင့္ အမုန္တရားမ်ား ေထြးထုတ္ပါ။ အလြမ္းမသင့္ေသာ လူမႈေရးကို အလြမ္းသင့္ေလာက္ေအာင္ ခံစား ထုဆစ္မေနခ်င္။
ကမာၻေျမတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ လူသားတစ္ဦးသက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။

*

အလြမ္းဟူသည္ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။ သီတာခုႏွစ္တန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရခ်ိဳးခ်င္သည္။ ေတာင္စဥ္ခုႏွစ္ထပ္ကိုေတာ့ တက္ဖုိ႕ စိတ္ကူး မရွိ။
အားလွ်င္ အားသလို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သူကို လြမ္း ေပးပါသည္။ အခ်စ္မ်ားလည္း အတိုးေပးထားသည္။ ဘာလိုအပ္ေသးသနည္။ လိုအပ္
ခ်က္သည္ ဘယ္ေတာ့မွ ကုန္မည္မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်စ္ျခင္း မ်ား ျမင္းခင္းသဘင္သို႕ ထြက္သြားၾကျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္
တည္း လမင္းႏွင့္ ရည္ငံရင္း က်န္ခဲ့သည္။ ဒါ လြမ္းေလာက္စရာမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မုန္႕ဟင္းခါး ၾကိဳက္ပါသည္။ ျပည္ပမွ ျမန္မာ မ်ား
မုန္႕ဟင္းခါး ၾကိဳက္ၾကပါသလား။ လမင္းကို ၾကည့္၍ လြမ္းၾကပါ။ မေန႕က ၾကတ္ခဲ့ေသာ လမင္းသည္ ယခုေတာ့ ျဖဴစင္လ်က္။
စၾကာ၀ဠာတြင္ အခ်စ္သည္ နာမည္ၾကီး ဆယ္လီဘရစ္တီ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်စ္သူအား ႏွင္းဆီပြင့္ျဖဴျဖဴစြတ္စြတ္မ်ား ေပးခ်င္လွ
သည္။ ယခုေတာ့ ႏွင္းဆီပန္းမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေ၀းလံေနဆဲ။

*

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ား မပါ၀င္ေသာ။ ရမၼက္မ်ား မပါ၀င္ေသာ။ သ၀န္တိုစိတ္မ်ား မပါ၀င္ေသာ။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ား မပါ၀င္ေသာ။ အစရွိသျဖင့္။
အခ်စ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ညွိႏႈိင္းရ ခက္ခဲလွသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်စ္သူေလးကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္လွသည္။ မေကာင္းဆိုး၀ါးမ်ားအား
ေမတၱာ နာနာ ပို႕ေပးၾကပါ။ အခ်စ္မ်ား နာဖ်ားေနဆဲလား။ အခ်စ္တစ္ခုတည္းရယ္ပါ။ က်န္တာ ဘာမွမလိုအပ္ပါ။ ၀ိဥာဥ္ေတာ္တို႕ ရွာေပး
ၾကပါ။ ျမင္းရိုင္းတို႕၏ ခြာၾကမ္းရွမ်ားေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ အခ်စ္ကို မထားေစလိုပါ။ မနက္ျဖန္သည္ ႏွစ္နာရီ ရွိျပီ ျဖစ္သည္။
စမ္းေခ်ာင္းေလး၏ ေရအလ်ဥ္ေတြ ေမ်ာပါေနေသာ ပန္းပြင့္နီနီသည္ အခ်စ္ျဖစ္သည္။ လက္မခံခ်င္ဘူးလား။ ေလစီးေၾကာင္းထဲတြင္
ေမ်ာပါေနေသာ သစ္ရြက္ေျခာက္စ ေလးသည္ အခ်စ္ျဖစ္သည္။ ျပန္လည္ သိမ္းယူလို႕ မရေသာ တိမ္တိုက္မ်ားသည္ အခ်စ္ျဖစ္သည္။
ျမစ္တစ္စင္းထဲတြင္ အခ်စ္သည္ ေရႏွစ္ခါ ခ်ိဳးခဲ့၏။ ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်စ္သူေလးကို ေနျခည္ျဖာလွည့္ေပးၾကပါ။ ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ား ေပၚတြင္
ကၽြန္ေတာ္အခ်စ္မ်ား ျဖဴျဖဴစင္စင္ ပြင့္ေ၀လ်က္ရွိသည္။

* * *

မိုးအိမ္လူ
၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁
ည ကိုးနာရီ ႏွစ္ဆယ့္သံုးမိနစ္

ေတာသီခ်င္း ( ၆ )

ေလယာဥ္ပ်ံၾကီး မိုးေပၚမွာ ပ်ံသန္းသြား
မီးရထားၾကီး သံလမ္းေပၚမွာ ကမူးရွဴးထုိး သြား
သြား သြား သြား

ညည မက္တဲ့ အိပ္မက္မေကာင္းေတြနဲ႕
လာမယ့္ လျပည့္ညမ်ားနဲ႕
အေတြးေတြ သိပ္မလွဘူး။

မိုးအိမ္လူ

ကြန္မန္႕မ်ားသည္ က်န္းမာေရးကို ဆိုးရြားစြာ ထိခိုက္ေစနုိင္ပါသည္

ေကာင္းတယ္ အရမ္းေကာင္းတယ္ လန္းတယ္ အရမ္းလန္းတယ္ေနာ္ ေလးစားတယ္ ၾကိဳက္တယ္ မိုက္တယ္ ခိုက္တယ္ ခံစားသြားတယ္ေနာ္ တစ္မ်ိဳးေလးပဲ နားမလည္ဘူး ဥာဏ္မမီဘူးဗ်ိဳ႕ အားေပးလွ်က္ ဆက္လက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္လွ်က္ ခံစားတတ္တယ္ေနာ္ ေရးတတ္လိုက္တာ like it mite tal good tal good kg tal so good ထိရွလြန္းတယ္ဗ်ာ ေရးတယ္ ဆက္ေရးတယ္ အမ်ားၾကီး ေရးတယ္ ေရးရင္း ေရးရင္း ေရထဲကို က် ေရေပၚမွာ ေပါေလာေပၚ ဟုိတစ္ေယာက္ေတာ့ ကြန္မန္႕ေတြ စားလြန္းျပီး အကုန္ ကြာက်ကုန္ျပီ ဒီတစ္ေယာက္ေတာ့ ကြန္႕မန္႕ေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္ အဲဒီ တစ္ေယာက္က ဘာအထာလဲ ေရးတယ္ ဆက္ေရးတယ္ အသံမျမည္ဘူး စကားလံုးေတြနဲ႕ လႈိင္းထ ေခတ္ရဲ႕ ထိခိုက္ ရွန အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕နဲ႕ ခ်ိဳ႕တဲ့သြားတဲ့ အနာတရ ေလာကဓံ မသံုးဘူးဆို သံုးမိေနျပီ ကြန္႕မန္႕ေလးေတြက အားေဆးေလးေတြပါ ဆဲဆိုၾကမ္းတမ္းေသာ ကြန္မန္႕မ်ား မေပးရ ကိုယ္ခ်င္းစာပါ ဆရာၾကီးမလုပ္ပါနဲ႕ ဒါက ကေလာင္သစ္ေလးပါ ဘာမွ မသိ ေသးပါဘူး ဒါက ကေလာင္ မသစ္တသစ္ပါ နည္းနည္းပါး ပါး သိေနပါျပီ ဒါက ကေလာင္ေဟာင္းၾကီးပါ အကုန္လံုး သိသလိုလိုနဲ႕ အဲဒီကြန္မန္႕ေၾကာင့္ တစ္ညလံုး အိပ္မရဘူး အဲဒီ ကြန္မန္႕ေၾကာင့္ ဟာ ကြန္ကလည္း စုတ္တယ္ကြာ loading loading loading loading page load error Network error down down တယ္ ေဒါင္းတယ္ အစားျပတ္ အအိပ္ျပတ္ အေဖအေမသိရင္ ရင္က်ိဳးမယ္ မသိလည္း မသိသလို ခိုးခိုး ေပါက္တတ္ကရ ဒိုင္အသစ္ေတြ ေလွ်ာက္ေရး ဆြဲေဆာင္မႈ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ အရူးလက္ဖ်ားခါ ဒိုင္အသစ္ေတြ ေလွ်ာက္ေရး သူက အဂၤလိပ္စာ ကၽြမ္းတယ္ သူက ျပင္သစ္စာ ကၽြမ္းတယ္ သူက ကိုရီးယားစာ ကၽြမ္းတယ္ သူက တရုတ္စာ ကၽြမ္းတယ္ ငါက မီးကၽြမ္းတယ္ လြဲ လြဲ မေရးနဲ႕ မမန္႕နဲ႕ မေျပာနဲ႕ မ like နဲ႕ လိုက္ေပးပါ လိုက္ခ္ ေပးပါ မလိုက္ခ္ဘူးဟုတ္ ဖ်က္တယ္ မန္႕ပါဦး တစ္ခုႏွစ္ခု မန္႕ပါဦး ေလးငါး ဆယ္ခု ဒါဟာ Network Diary Cyber bullying Cyber ေက်းဇူးျပဳ၍ တစ္ေန႕တစ္ခါ လာမန္႕ပါ သို႕မဟုတ္ ။


မုိးအိမ္လူ

ခင္ဗ်ား ကဗ်ာေရးတဲ့အခါ မ်ဥ္းၾကားက ကူးပါ

ခ်စ္ ခ်စ္ ျခစ္ခနဲ႕ ျခစ္လိုက္ေတာ့ မီးထေတာက္တယ္ ပူလိုက္တာ တအား ေႏြမဟုတ္ ဘာမဟုတ္နဲ႕ ေဆာင္းစစ္စစ္မွာ
ပူေနလိုက္တာ လမ္းေဘးက ဇာတ္နဲ႕ လမ္းေဘးမွာ ကျပီး လမ္းေပၚအထိတက္ ဘယ္ေရာက္မလဲ လမ္း လမ္း လမ္း
လန္းေနလိုက္တာ အပူအပင္မရွိ သူတို႕မ်ား တယ္ျငိမ္းခ်မ္းသကိုး ဒီလို စာသား ျဖစ္ျပီးေရာ ဒီလို စကားလံုး ျဖစ္ျပီးေရာ
ခင္ဗ်ား၀ါက်ေတြ အရမ္း ၀ လာတယ္ေနာ္ ခင္ဗ်ား ၀ါက်ေတြ ဗီတာမင္စီ နည္းေနျပီ အင္နာဗြန္စီ တိုက္သင့္တယ္ ေရြ႕
သူက ေျပာတာ ကဗ်ာ ကိုယ္က ၾကားတာ ကလ်ာ ေအာ္ခက္ေခ်ျပီ ကြိဳင္ ဘာလဲ ကြိဳင္ ကဗ်ာ ကြိဳင္ က်န္းမာေရး ကြိဳင္
လူမႈေရး ကြိဳင္ အဲဒီ မ်က္ႏွာၾကီး ေဖာေဖာလာတာလည္း မေျပာနဲ႕ တစ္ေန႕ ဘယ္ႏွပုလင္း ဒရစ္သြင္းေနလိုက္တာ
ဂရင္းရြိဳင္ရယ္ ပိုင္ရွင္ေတာင္ သူ႕ေလာက္မေသာက္ နာေရးတစ္ကို ပယ္လိုက္ အန္တီ နာေရးတစ္တို႕ ဦးဦး နာေရးတစ္
တို႕နဲ႕ ေျပာမယ္ မယ္ျမန္မာေတြ မယ္ကမာၻမျဖစ္ေသးသေရြ႕ အိမ္ေရွ႕ကလည္း မေကာင္းဘူးကြာ ျဖတ္ပစ္လိုက္ ဒီနား
နားရြက္ေထာင္တုိင္း ပညာရွိမယ္မထင္ မထင္ေရွာခ့္ေတြနဲ႕ ခင္ဗ်ားတို႕ သည္းမခံနုိင္ေတာ့ဘူး နိမိတ္ပံုေတြ ကြာက်
အလကၤာေတြ ကြာက် ခံစားမႈ ဂ်ပ္တပ္ခဲေတြ ကြာက် မၾကိဳက္ဘူးလား မၾကိဳက္ရင္လည္း မၾကိဳက္သလို ဒီေလာက္ပဲ
ဖတ္လိုက္ေတာ့ ေနာ္။

မိုးအိမ္လူ

ေတာသီခ်င္း ( ၅ )

တအိအိနဲ႕ ျပိဳက်လာျပီ
တအိအိနဲ႕ ျပိဳက်လာျပီ
တအိအိနဲ႕ ျပိဳက်လာျပီ
တအိအိနဲ႕ ျပိဳက်လာျပီ

သင့္စိတ္နဲ႕ ဓာတ္တည့္တာေတြေရာ
သင့္စိတ္နဲ႕ ဓာတ္မတည့္တာေတြေရာ။

မိုးအိမ္လူ

ေတာသီခ်င္း ( ၃ )

ျမိဳ႕လယ္ လမ္းမၾကီးမွာ ကားသံလူသံေတြ စီညံ
၀ူး ေ၀ါ ကၽြီ ကၽြိ ဘယ္လို ေမာင္းေနတာလဲကြ ..×.+..၀..×
ရြာလယ္ လမ္းမၾကီးမွာ လွည္းသံ လူသံေတြစီညံ
ဂေလာင္ ဂေလာင္ က်ိက်ီ ဟဲ့ ေဟာ္

အသံေတြ အရမ္းဆူတယ္ကြာ
ဒီညေတာ့
ႏွလံုးသားကို ပိတ္အိပ္မယ္။

မိုးအိမ္လူ

ေတာသီခ်င္း ( ၄ )

ေျမေခြးေတြလား
ဖ်ံေတြလား
သြား သြား ရွဴး ရွဴး

ေတာေျခာက္ ေတာင္ေျခာက္ေတြလား
အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာေတြလား
သြား သြား ရွဴး ရွဴး

ျခံစည္းရိုးေတြ ေသခ်ာခတ္
ေသာ့ေတြ ေသခ်ာခတ္
သတၱ၀ါ အားလံုး က်န္းမာ ခ်မ္းသာပါေစ။

မိုးအိမ္လူ

ဘာမွ အေရးမၾကီးဘူး ရယ္ခ်င္ရယ္လို႕ရတယ္ မရယ္ခ်င္ရင္ေတာ့ .....

စိမ္းလန္းတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ၾကီးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီ ျမက္ခင္းျပင္ၾကီးကေန ေျမာက္ဘက္ စူးစူးအတုိင္း လြင့္သြားလိုက္။ ေတာင္ေတြ ေခ်ာက္
ေတြ ေတာေတြ ျမစ္ေတြ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးရင္ ကႏၱရျပင္ၾကီး တစ္ခုကို ေတြ႕မယ္။ အဲဒီ ကႏၱရျပင္ၾကီးရဲ႕ အလယ္တည္တည့္မွာ အိုေအစစ္
ကေလး တစ္ခုရွိတယ္။ စိမ္းစိုေနတဲ့ အုန္းပင္ေတြ အျခားသစ္ပင္ေတြနဲ႕ အလယ္မွာ ေရကန္ေလးတစ္ကန္။ အဲဒီ ေရကန္ေလးရဲ႕ အစပ္
ေက်ာက္သားျပင္ေပၚမွာ မိုးအိမ္လူ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ခ်ိဳ႕၀ုိင္ ေသာက္ေနတယ္။ ( ရွည္ကို ရွည္တယ္။ အစကတည္းက အိုေအစစ္တစ္ခုရဲ႕
ေရကန္စပ္မွာ မိုးအိမ္လူ ၀ိုင္ေသာက္ေနတယ္ ေျပာရင္ ျပီးတဲ့ဟာကို။ ေတာ္ေတာ္လွ်ာရွည္တဲ့ အေကာင္ ။ အဲ့လို သတ္မွတ္ရင္ သင့္ရဲ႕
စိတ္မွာ ေဒါသေတြ ေမာဟေတြ ဖုံးလႊမ္းသြားလိမ့္မယ္။ ျပီးရင္ ေဒါသမီး ေမာဟမီးေတြ ေတာက္ေလာင္ျပီး သင့္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ပူေလာင္
လာမယ္။ သင့္ရဲ႕ ေသြးသားလည္ပတ္မႈေတြ ျမန္ဆန္လာမယ္။ သင့္ရဲ႕ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းေတြ ျမန္ဆန္လာမယ္။ သင္ဟာ အသားျဖဴသူ တစ္
ေယာက္သာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆို သင့္ အသားေတြဟာ နီျမန္းလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ သင္ဟာ အင္မတန္ရုပ္ဆိုးတဲ့ ဘီလူးသရဲတစ္ေကာင္နဲ႕
တူသြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဒါသမထြက္လည္း မထြက္နဲ႕ ေမာဟလည္း မဖံုးနဲ႕။ ဒီေကာင္ေလး ရူးေနတာပါဆိုျပီး ခြင့္လႊတ္စိတ္ေလးနဲ႕
ေမတၱာပြားလိုက္ပါ။ သင္ ေအးခ်မ္းသြားပါလိမ့္မယ္။ ေတာ္ေတာ္ လွ်ာရွည္တဲ့ မိုးအိမ္လူပဲ )

မိုးအိမ္လူ တစ္ေယာက္ ၀ိုင္ေသာက္ေနတုန္း အေတြးေတြ လက္ဆန္႕ ေျခဆန္႕ လုပ္မိတယ္။ ကမာၻေလာကၾကီးမွာ ဘယ္အရာဟာ
အေကာင္းဆံုးလဲ။ ဘယ္အရာဟာ မေကာင္းဆံုးလဲ။ ဘာညာဘာညာေတြေပါ့။ အဲဒီလို ေပါက္တတ္ကရေတြ ေတြးေနတုန္း ေကာင္မေလး
တစ္ေယာက္ ေရာက္လာေလရဲ႕။ မိုးအိမ္လူတို႕ သိပ္ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။ ေကာင္မေလးက လည္း သိပ္လွတာကို။ သြားရည္ေတြ မက်
ေအာင္ မနည္းထိန္းေနရတယ္။ ေကာင္မေလးက စကားစ တယ္ ။
" ရွင္ မိုးအိမ္လူ လား "
" သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ မိန္းမလွေလးရယ္ "
" အိုေက အဲဒါဆို သိပ္အဆင္ေျပသြားျပီ "
" ဟင္ ဘာလို႕လဲ။ ကိုယ္နဲ႕ ေတြ႕ရင္ မင္းက ဘာလို႕ သိပ္အဆင္ေျပရတာလဲကြယ္ "
( မုိးအိမ္လူဟာ ေယာက်ာၤးပီပီ တဏွာအေတြးေတြ ေတြးျပီး စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳး နဲ႕ ေမးတာ ။ ေတာ္ေတာ္ ခ်ဥ္စရာ
ေကာင္းပါတယ္။ )
" ရွင့္ကို သတ္ဖုိ႕ "
" ဘယ္လို "
ေသသြားပါျပီ။ ေကာင္မေလးရဲ႕ အေျဖေတာင္ ျပန္မၾကားသြားလိုက္ဘူး။ ေကာင္မေလးက မိုးအိမ္လူကို သတ္ျပီးသြားျပီ။
"ကၽြန္မက ဗီးနပ္စ္ပဲ။ အခ်စ္နဲ႕ မထုိက္တန္တဲ့ ရွင့္ကို သတ္ဖို႕ ေရာက္လာတာ။ ဓားနဲ႕ ထုိးဖို႕ လက္မရွိလို႕
အက္ဖရိုဒိုက္ဆီကလက္ငွားျပီးေတာ့ကို ရွင့္ကို
လာသတ္တာ ဟင္း ဟင္း "

*

စစ္ေသြးၾကြေနတဲ့ ရဲမက္ေတြဟာ ျမိဳ႕ တစ္ျမိဳ႕လံုးကို ပတ္လည္ ၀ိုင္းထားတယ္။ အခုခ်က္ခ်င္းကို ျမိဳ႕ကို အတင္း ၀င္တုိက္ေတာ့မယ့္ ဟန္
နဲ႕။ သူတို႕ဘုရင္ ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ေစာင့္ေနတာ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ရဲမက္တစ္ေယာက္ အေျပးအလႊား ေရာက္လာျပီး ဘုရင္ၾကီးရဲ႕
႕ေ၇ွ႕မွာ အခစား၀င္တယ္။ ျပီးေတာ့ စာခၽြန္လႊာတစ္ခုကို ဆက္သတယ္။ ဘုရင္ၾကီးဟာ စာခၽြန္လႊာ ကို အလ်င္အျမန္ယူ ျပီး ဖတ္တယ္။
ျပီးေတာ့ ေတာက္ တစ္ခ်က္ ေခါက္လိုက္တယ္။
" ဒီေကာင္ ဗိုင္းရပ္စ္က ဘာေကာင္တုန္းကြာ ။ ငါလို ခုႏွစ္ျပည္ေထာင္ မင္းတရားၾကီးကို ပမာမခန္႕ ျပဳတာေပါ့ေလ "
ေဘးက ရဲမက္ေတြလည္း ဘုရင္ၾကီး ေဒါသထြက္ေနေတာ့ ေၾကာက္လန္႕ေနၾကတာေပါ့။ တုပ္တုပ္ေတာင္ မလႈပ္ရဲၾကဘူး။
ပညာရွိ အမတ္ၾကီး က အရဲစြံ႕ျပီးေမးရတယ္။
" အရွင္ မိုးအိမ္လူ ဘုရား။ တစ္ဖက္က စစ္ဘုရင္ ဗိုင္းရပ္စ္က ဘယ္လိုမ်ား အေၾကာင္းျပန္လိုက္လို႕ပါလဲ "
" ဒီမွာ ဖတ္ၾကည့္ "
ဆိုျပီး ဘုရင္ၾကီး မိုးအိမ္လူဟာ စာခၽြန္လႊာကို အမတ္ၾကီးဆီပစ္ေပးလိုက္တယ္။ အမတ္ၾကီးဟာ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ စာခၽြန္လႊာကို ဖတ္လိုက္
တယ္။
" ဟိတ္ေကာင္ ငေၾကာက္ မုိးအိမ္
မင္း ငယ္ငယ္က ဒီသာေပါမကၡၾကီး လက္ခ်ာရိုက္ေနတုန္း အီးအီးပါခ်တာ မွတ္မိရဲ႕လားကြ
မင္းလို ငယ္ငယ္ကတည္းက အရွက္မရွိတဲ့ေကာင္ကမ်ား ငါ့တုိင္းျပည္ကို သိမ္းခ်င္ေသးတယ္ဟင္
ျပီးေတာ့ ငယ္ငယ္က မိုးရြာတဲ့တစ္ေန႕ မင္းေနတဲ့ အခန္းထဲကို တီေကာင္ေတြ၀င္လာလို႕ မင္း ထေအာ္လိုက္တာေလ
အဟား ငယ္သံကို ပါလို႕
မင္းလို ငေၾကာက္ကမ်ား ကြာ
ဟိတ္ေကာင္ သတၱိရွိရင္ အခ်ိန္မေရြးပဲကြ လာခဲ့ေလ
ငေၾကာက္ၾကီး

မင္းရဲ႕ ဆရာ
ဗုိင္းရပ္စ္
က်ံဳေပ်ာ္ ဘုရင္မင္းတရားၾကီး "

အမတ္ၾကီးခင္ဗ်ာ မရယ္မိေအာင္ မနည္းထိန္းလိုက္ရတယ္။
" ဒီဘုရင္ဟာ ေတာ္ေတာ္ ေမာက္မာလြန္းေနပါျပီ။ အရွင္မတရားၾကီး။ အခုခ်က္ခ်င္းပဲ တပ္ေတာ္ခ်ီဖို႕ အမိန္ေပးသင့္ပါတယ္ "
" ဟုတ္တယ္။ အဲဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ ေမာက္မာတယ္။
ငါကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒိုးထုဖက္ေတြပါဆိုျပီး ညွာတာေနတာ။ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ကြာ။
ဒင္းကို မိကာမွ ငယ္ငယ္က ဒိုးထုလို႕ ရႈံးတဲ့ အေၾကြးေတြပါ ျပန္ေတာင္းရမယ္။
ကဲ တပ္ေတာ္ ခ်ီေစ "

အဲဒီမွာ ပဲ စစ္ေသြးၾကြေနတဲ့ ရဲမက္ေတြဟာ ျမိဳ႕တံခါးကို အတင္းဖ်က္ၾကတယ္။ ျမိဳ႕တံခါးလည္း ေပါက္ေရာ ဒရၾကမ္း ၀င္စီးၾကေတာ့
တယ္။ တပ္ေတြ အကုန္လံုး ျမိဳ႕ထဲေရာက္သြားကုန္ျပီ။ ခဏလည္းၾကာေရာ ေစာေစာက ဒရၾကမ္း ၀င္သြားတဲ့ ရဲမက္ေတြဟာ ဒရၾကမ္း
ျမိဳ႕ထဲက ျပန္ေျပးထြက္လာၾကေလရဲ႕။ ဘုရင္ၾကီးမွာ အံ့ၾသတၾကီးေပါ့။
" ဟ ဘာျဖစ္ၾကတာတုန္းဟ "
ဘုရင္ၾကီးဟာ အထိတ္တလန္႕နဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေမးတယ္။ ရဲမက္ေတြဟာ ေျပးရင္း လႊားရင္းနဲ႕
" အရွင္မင္းၾကီး တီေကာင္ေတြ ဘုရား တီေကာင္ေတြ "
ရဲမက္ေတြဟာ ေအာ္ရင္း ဟစ္ရင္းနဲ႕ သူတို႕ ကိုယ္ေပၚက တီေကာင္ေတြကို ဆြဲခြာ လႊင့္ပစ္ၾကတာေပါ့။ လႊင့္ပစ္လိုက္တဲ့ တီေကာင္ေတြ
ဟာ ဘုရင္ၾကီး မုိးအိမ္လူ ကိုယ္ေပၚေရာက္ကုန္ၾကတယ္။ ဘုရင္ၾကီးဟာ တီေကာင္ေတြလည္း ျမင္ေရာ မ်က္လံုးေတြျပဴး ပါးစပ္ၾကီးဟျပီး
တီ တီ..တီ..နဲ႕ ေသပါေလေရာ။ တစ္ဖက္က ဘုရင္ ဗိုင္းရပ္စ္နဲ႕ တုိင္းသူျပည္သားေတြဟာ စီစီတီဗြီကေန သူတို႕ အျဖစ္ကို ၾကည့္ျပီၚ
ခြက္ထုိးခြက္လန္ရယ္ၾကေလရဲ႕။ ရယ္ရင္း ရယ္ရင္း မထိန္းနုိင္ဘဲ အကုန္လုံး အူတက္ျပီး ဂန္႕ပါေလေရာ။ အနိစၥဟူသည္ အျမဲမရွိ။

*

ေနေရာင္ျခည္ဟာ က်မလာေသးဘူး။ ေလာကၾကီးဟာ ညႈိ႕မႈိင္းလို႕။ သူေတာ္စင္ေလး ရင္နင့္ေအာင္ဟာ တရား ဓမၼ အားထုတ္ဖို႕
ဒီေနရာကို ေရာက္လာတာ ၾကာျပီ။အခုထိ တစ္ခါမွ ေကာင္းေကာင္း အားမထုတ္နုိင္ေသးဘူး။ အားမထုတ္နုိင္ဆို အဖ်က္က ရွိေနတာ
ကို။ သူ ဒီအရပ္ကို စ ေရာက္လာတုန္းက လူေတြက သူ႕ကို နတ္သားေလးလို႕ ထင္ေနၾကတာ။ သူ႕ကို ပူေဇာ္ၾက။ ပသၾကနဲ႕ေပါ့။
သူ႕ဆီက တစ္ခုခုမ်ားရမလားဆိုျပီး ေတာ့ေပါ့။ ခက္တာက သူေတာ္စင္ေလးရင္နင့္ေအာင္မွာက ၀တ္ရံုျဖဴ ႏွစ္ထည္ရယ္ မုတ္ဆိတ္ရိတ္
တဲ့ ဂ်ဳတ္နဲ႕ ဓားရယ္ ေရဗူးရယ္ ပဲၾကီးေလွာ္ တစ္ျပည္ရယ္ ဒါပဲ ရွိတာ။ သူတို႕ လုိခ်င္တာ ဘာေပးနုိင္မွာတုန္း။ အဲဒီမွာ လူလည္လိုလို
ပတ္ကားလိုလို ေကာင္တစ္ေကာင္က သူေတာ္စင္ေလး အနားမွာ လာကပ္ေနျပီး သူေတာ္စင္ေလးကုိ ေတာ္ကီေတြနဲ႕ ခ်ဳပ္ လူေတြကို
ထင္ေယာင္ထင္မွားေတြျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာက္ေျပာ လူေတြ ေပးသမွ်ဟာေတြနဲ႕ ဟန္က်ေနတယ္။ သူေတာ္စင္ေလးလည္း အစက
ဘာမွမသိေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းကေတာ့ အဲဒီ ငရႈပ္ လွည့္ကြက္ေတြကုိသိလာတယ္။ ဒါဟာ မေကာင္းဘူးဆိုတာလည္း သူေတာ္စင္ေလး
က သိေနျပန္တယ္။ လူေတြ အတြက္လည္းမေကာင္းဘူး။ အဲဒီ ငရႈပ္ေလးအတြက္လည္း သံသရာမွာ မေကာင္းမႈအကုသိုလ္ကံေတြ
ရဲ႕ ဒဏ္ကို ခံရနုိင္တယ္။ ဒီေတာ့ သူေတာ္စင္ေလးဟာ အရင္ဆံု ငရႈပ္ေလးကို ဆံုးမဖို႕ ၾကိဳစားတယ္။
" လုလင္ မိုးအိမ္"
"ဗ်"
"အသင္ အခုလုပ္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြဟာ မေကာင္းဘူးကြဲ႕"
"သိပါ့ဗ်ာ"
"သိရင္ ဘာလို႕ လုပ္ေနသလဲ မလုပ္နဲ႕ေတာ့ေလ"
"က်ဳပ္က မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ လူေတြက ကို ဇြတ္အတင္း လာ ပူေဇာ္ပသနဲ႕ ေလာဘေတြ တက္ေနၾကတာပါ။
"က်ဳပ္ အျမင္မွန္ရတာျဖင့္ ၾကာေပါ့။ မေန႕ညကတည္းက"
"အိမ္း ။ အဲဒါဆိုလည္း လူေတြကို ကၽြႏု္ပ္ ေျပာမယ္။ လုလင္လည္း အဲဒီ လိ္မ္ညာတာေတြ မလုပ္နဲ႕ေတာ့။
ကၽြႏု္ပ္နဲ႕အတူ တရားဓမၼက်င့္ၾကံပါလား"
"အာ ဘာလို႕ ေျပာမွာတုန္း သူေတာ္စင္ေလးရ။ သူ႕အရွိန္နဲ႕သူ လိမ့္ပါေစ။
ဒီမယ္ သူေတာ္စင္ေလးကို က်ဳပ္ေျပာမယ္။ အခု လူေတြ ဒီလိုလုပ္ေနၾကတာ သူေတာ္စင္ေလးကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို႕
လုပ္ေနတယ္ ထင္သလား။ သူတို႕အတြက္ သူတို႕ လုပ္ေနၾကတာ။ သူတို႕ ေလာဘနဲ႕ သူတို႕ ခံေနၾကရတာ။ အမွန္ကို ျမင္တဲ့တစ္ေန႕
သူတို႕ဘာသာရပ္သြားလိမ့္မယ္။ သူေတာ္စင္ေလး ေျပာစရာေတာင္လိုမွာမဟုတ္ဘူး။ အမွန္ကို မျမင္နုိင္ေသးသေရြ႕ေတာ့ ခံဦးေပါ့ "'
"အို အဲ့လိုေတာ့ မေကာင္းပါဘူး လုလင္ရယ္။ မေကာင္းတာကို မေကာင္းဘူးဆိုတာ သိေအာင္ ေျပာျပသင့္တာေပါ့"
"သူေတာ္စင္ေလးကလည္း ဗ်ာ ပိန္းပါ့"
အဲဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ျငင္းၾကခုန္ၾကနဲ႕  လိုရင္းကို မေရာက္နုိင္ၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး သူေတာ္စင္ေလးလည္း မနုိင္ေတာ့
တာနဲ႕ ဒီအတုိင္း လႊတ္ေပးထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႕ မနက္ အေစာၾကီး ဘယ္သူမွ မႏိုးခင္ သူေတာ္စင္ေလး ရင္နင့္ေအာင္ဟာ
ဒီအရပ္ကေန စြန္႕ခြာသြားေလရဲ႕။ အဲဒီမွာပဲ မိုးအိမ္တစ္ေယာက္ တိုင္ပတ္တာပဲ။ သူေတာ္စင္ေလး မ၇ွိရင္ သူက နားကားျပီေလ။
ဘာလုပ္ရမလဲ ဘာလုပ္ရမလဲ နဲ႕ စဥ္းစားေနလိုက္တာ ေန႕လည္ မြန္းတည့္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ လူလည္ မိုးအိမ္ဟာ အၾကံတစ္ခု ရသြား
တယ။္ သူ႕အၾကံက ရြာအစြန္မွာ ေနတဲ့ ဆင္းရဲသား ေလး မင္းယုမာန္ကို သူေတာ္စင္ေလးေနရာမွာ အေယာင္ေဆာင္ ခုိင္းဖုိ႕ပဲ။
မင္းယုမာန္နဲ႕ သူေတာ္စင္ေလးကလည္းရုပ္က ခပ္ဆင္ဆင္ကို။ အဲ့ဒါနဲ႕ လူလည္ မုိးအိမ္ဟာ မင္းယုမာန္နဲ႕ သြားညွိေလရဲ႕။ အဆင္ေျပ
တာေပါ့။ မင္းယုမာန္က အလကားေနရင္း ပလႅင္ေပၚ ေ၇ာက္မယ့္ ကိစၥ ဘယ္ျငင္းမလဲ။ အဲဒီလိုနဲ႕ မင္းယုမာန္ဟာ သူေတာ္စင္ေလး
အေယာင္ေဆာင္ျပီး ေနလိုက္တာ လူလည္ မုိးအိမ္လည္းအေျခမပ်က္ အဆင္ေျပလို႕ မင္းယုမာန္လည္း ၾကီးပြားလို႕။ ဒါေပမယ့္
မၾကာပါဘူး။ မင္းယုမာန္ဟာ ဒါဟာ သူ႕ေၾကာင့္ရေနတာ။ ဟိုေကာင္က အလကားေနရင္း ေဘးက အေခ်ာင္သုတ္ေနတာ။ သူ႕ေ၀စုကို
အလကားယူေနတယ္လို႕ ေတြးမိလာတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႕႔ပဲ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ ဇာတ္လမ္း ခင္းလိုက္တဲ့အခါ လူလည္မိုးအိမ္ခမ်ာ
လည္လြန္းတဲ့ ဘီး ဟိုဟာသင့္ သြားသလို ရြာသားေတြရဲ႕ လက္ေအာက္မွာပဲ ဂန္႕သြားေလရဲ႕။

*

အခ်ိန္ေတြ ေနရာေတြ လူေတြ ဇာတ္ေကာင္ေတြ အမ်ားၾကီး ဘ၀ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သံသရာမွာ လည္လို႕ပတ္လို႕
ေကာင္းတုန္း။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ရပ္မွာလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အဆံုးသတ္မွာလဲ။ ဘယ္သူမွ မသိနုိင္ဘူး။ စစ္မွန္ေသာ တရားဟာ စစ္မွန္တဲ့
ေနရာတစ္ခုမွာ စစ္မွန္စြာ ရွိေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မျမင္နုိင္ေသးသေရြ႕ ျမင္ေအာင္ မၾကည့္နုိင္ေသးသေရြ႕ ဒီလို ဇာတ္လမ္းေပါင္း
မ်ားစြားနဲ႕ အခါခါ ေသ အခါခါ ရွင္ အခါခါ..... ေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဇာတ္လမ္း ဒီမွာ ျပီးသင့္သလား။ မျပီးသင့္ဘူး ထင္ရင္ သင္ ဘာသာ
သင္ကိုယ္တုိင္ စိတ္ၾကိဳက္ဆက္ေရးနုိင္တယ္။ ျပီးျပီလို႕ ထင္ရင္လည္း ျပီးလိုက္နုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္ေညာင္းလို႕ ေတာ္
ေသးျပီ။

*

မိုးအိမ္လူ
၈ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁
ည ကိုးနာရီ ေလးဆယ့္ရွွစ္

အမ်ားသူငါ ပိုင္ဆုိင္တဲ့ ပံုျပင္

နယ္နိမိတ္ အစြန္း ။ ဘယ္ေဒသ ဘယ္အရပ္ရယ္လို ႕ သတ္မွတ္မေနေတာ့ဘဲ ေလာက ကမာၻၾကီးရဲ႕ နယ္နိမိတ္အစြန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္
ရပ္တည္။ ဟိုး ျပည္မ လို႕ ေခၚတဲ့ ျမိဳ႕ၾကီးကို လွမ္းေငးၾကည့္ေတာ့ အနက္ေရာင္ မီးခိုးေတြ တလူလူလြင့္လို႕။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကန္ထုတ္
လိုက္ေသာ ေစတသိတ္မ်ား။ ထိုေစတသိတ္မ်ားကို ငံုထားၾကေသာ ခႏၶာမ်ား။ ထုိခႏၶာမ်ားေပၚမွာ တပ္ဆင္ထားေသာ မ်က္ႏွာမ်ား။
ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ပစ္လိုက္ပါျပီ။ ကိုယ္နဲ႕ မထုိက္တန္လို႕ လြင့္ေမ်ာရတာပဲ ။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ၀ိဥာဥ္ဟာ တည္ျငိမ္စြာ
ျဖဴစင္ ရပ္တည္လို႕။

*

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ နတ္ဆိုးေတြဟာ မဆိုးသြမ္းၾကပါဘူး။ နတ္ယုတ္ေတြကသာ ေကာက္က်စ္တတ္ၾကတာ။ နတ္ေကာင္းေယာင္
ေဆာင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ရက္ရက္စက္စက္ စုတ္ျဖဲပစ္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ ္မမုန္းပါဘူး။ အရာအားလံုးဟာ ထိုးဇာတ္ေတြ
ခ်ည္းပဲေလ။ ဘာအတြက္မွာ အမုန္းတရားေတြနဲ႕ ပူေလာင္ေနစရာ မလိုဘူး မဟုတ္လား။ အဲဒီ ထိုးဇာတ္ေတြကို ေနာက္က်မွ သိခဲ့ရျခင္း
ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈေပါ့။ မီးကၽြမ္းရာေတြ အျပည့္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အတိတ္စာမ်က္ႏွာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားထဲမွာ
ႏြမ္းေၾက လို႕။ ဘာအတြက္နဲ႕ ပန္းရုိင္းတို႕ ပြင့္ေနၾကရတာလဲ။ ကမာၻၾကီးဟာ ဘယ္လို လဲ။ ေလာကၾကီးကေကာ ဘယ္လိုလဲ။
ကမာၻနဲ႕ ေလာက ကေကာ မတူဘူးလား။ လူေတြကေတာ့ အတူတူပဲ ထင္ပါရဲ႕။ ဆိုးယုတ္တတ္တဲ့ ေနရာမွာေလ။

*

အဆိုးတရားေတြ ခ်ည္းကိုပဲ ဖြဲ႕ႏြဲ႕လို႕ေတာ့ စိတ္ညစ္ရံုပဲ ရွိမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ ေျမေခြးတို႕ မင္းမူတဲ့ ပံုျပင္ေတြကို။
နတ္သမီးပံုျပင္ေလးေတြပဲ နားေထာင္ၾကရေအာင္လား။ ၾကယ္စင္တို႕ေရ ေခၽြခ်ေပးလွည့္ပါဦး ။ နတ္သမီးပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္ေလာက္။
ကၽြန္ေတာ္က ညည္းရံုရွိေသးတယ္။ ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရြတ္လိုက္တယ္။ နတ္သမီးပံုျပင္ေျပာျပပါတဲ့။ ၾကားဖူးၾကတယ္ ဟုတ္။
ဒီလိုပဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ့္စိတ္ကူးေလးနဲ႕ကိုယ္ နတ္သမီးပံုျပင္လွလွေလးေတြ ေရးၾက။ ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႕ ကုိယ္ ပန္း လွလွေလး
ေတြပြင့္တဲ့ ဥယ်ာဥ္ေလးေတြ စိုက္ၾက။ ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႕ကုိယ္ အလွပဆံုး သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုၾက။ အလွပဆံုး ယဥ္ေက်းမႈေတြကို
ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ၾက။ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပေနမလဲ။ ကမာၻေျမၾကီးဟာ ေနျခည္ ပ်ိဳတို႕နဲ႕ လန္းဆန္းလို႕
ေနမွာပဲေနာ္။ ဒါေတြက စိတ္ကူး ေတြပါေလ။

*

အလ်ားလိုက္ေကာ ေဒါင္လိုက္ေကာ ထိုးသြင္းထားတဲ့ ေလာကဓံဓားသြားေပၚက အဆိပ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ခႏၶာထဲ ေပ်ာ္၀င္ဖို႕ တြန္႕
ဆုတ္ေနၾကေလရဲ႕။ သူတို႕အရင္ သူတို႕ထက္ ျပင္းတဲ့ အဆိပ္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနျပီးသားေလ။
ေသလူထက္ ပိုတဲ့ ေသလူ။ ခက္တာက ႏွလံုးသားေတြဟာ တဆတ္ဆတ္ ခုန္ေနတုန္း။ က်ဥ္းထဲ က်ပ္ထဲမွာ ရႈရတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္က
မသန္႕စင္ေပမယ့္ အဆုတ္ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း အလုပ္ေပးနုိင္ခဲ့ပံုပဲ။ ထိခိုက္ရွနာေတြ အသြားစိပ္ေနတာေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္က
ျပံဳးျပံဳးၾကီး ေနေနခဲ့တာေလ။ မ်က္ရည္တုိ႕လည္း မ်ိဳးသုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တာၾကာျပီ မုိ႕လား။ နာက်င္တုိင္း ျပဳမႈမိတဲ့ အျပဳအမူက
ျပံဳးရယ္ျခင္းပဲ တတ္နုိင္ေတာ့တယ္။ ဘာထူးဆန္းလဲ။ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ရယ္ေနျပီး မ်က္လံုးေတြက ငိုေနတဲ့သူေတြ ေလာက တစ္နံတစ္လ်ား
အပံုၾကီးပဲ မဟုတ္လား။ နာက်င္ေတးေတြ မၾကားခ်င္ေတာ့တာ ေတာ့ အမွန္ပဲ။ အမွန္ေတြလည္း မမွန္နုိင္ေတာ့တာလည္း အမွန္ပဲ။

*

ေျပာေနၾကတုိင္းေျပာရရင္ ဒုကၡေတြအတြက္ ညည္းညဴလိုက္ရံုသက္သက္ပါ။ စိတ္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္သြားရင္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။
တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေ၀ဒနာကို တစ္ေယာက္က ေဖးကူ ခံစားအားေပးရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ယဥ္ေက်းမႈကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမွင့္တင္သြားရမွာပဲ
မဟုတ္လား။ အရာရာကို ဥေပကၡာျပဳေနရင္ေတာ့ လူသားေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ မ်ိဳးသုဥ္းဖို႕ အလားအလာေကာင္းေတြ ျဖစ္လာေတာ့မွာပဲ။
မဆံုးတဲ့ ခရီးကို ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့သူခ်င္းအ တူတူ အတၱေတြကို အိပ္မက္ထဲမွာ ထားခဲ့ပါလား။ ေလာဘ ေဒါသေတြကို အိပ္မက္ထဲမွာ
ထားခဲ့ပါလား။ မျမင္ခ်င္တဲ့ မ်က္ႏွာေတြအတြက္ သည္းခံစိတ္ေလးနဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကို ၾကိဳးစားေမြးျမဴလိုက္ရင္ ေလာကၾကီးဟာ ဘယ္ေလာက္
ေနေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္မလဲေနာ္။ ဒါက စိတ္ကူးပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ အားလံုးဟာ ကိုယ့္အတၱအတြက္ပဲ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရင္းႏွီးေပးဆပ္ တုိက္ပြဲေတြ၀င္ အေသအေၾက ခံခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ ရုိးအီလြန္းေနတဲ့ ပံုျပင္ေတြကို
အထပ္ထပ္ အခါခါ မရုိးမအီ နားေထာင္ရင္း အရွိတရားကို မ်က္ကြယ္ျပဳခ်င္ေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့။

* *  *

မိုးအိမ္လူ
၇ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁
ည ကိုးနာရီ ခြဲ

ေတာသီခ်င္း ( ၂ )

အားလူးေတြ စားရတာ

ရိုးေနျပီလား

ဟမ္ဘာဂါ စားရတာ

နင္ေနျပီလား

ဆိုလို႕ အဆင္မေျပတဲ့ သီခ်င္းေတြ

ဘာလို႕ၾကိဳးစားပမ္းစား ဆိုေနမွာလဲ

အဆင္ေျပတဲ့သီခ်င္းပဲ ဆိုၾကမယ္ေလ

ယီး ေလး ေလး

ယီး ေလး ရို။

မိုးအိမ္လူ

ကၽြန္ေတာ္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။

ကၽြန္ေတာ္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။
ဇာတ္လမ္းကို စ ဖုိ႕ က ဘယ္ေနရာက စ ရမလဲ။ စဥ္းစားရတာ က်ပ္တယ္။ စာကို စာလို မေရးခ်င္တာက ဘာအက်င့္မွန္းမသိ။
ဘယ္လို အစပ်ိဳးျပီး ဘယ္လို ဇာတ္လမ္းဆင္ျပီး ဘယ္လို ဇာတ္ကြက္ခ်ျပီး ဘယ္လို ဇာတ္ရွိန္တက္ျပီး ဘယ္လို ဇာတ္သိမ္းရမလဲ။
ရင္နင့္ေအာင္လုိ ေရးရင္ ေကာင္းမလား။ ေနလင္းထြန္းလို ေရးရင္ ေကာင္းမလား။ မင္းယုမာန္လို ေရးရင္ ေကာင္းမလား။ ေလာေလာ
ဆယ္ စိတ္ထဲမွာ အၾကိဳက္ေတြ႕ေနတာက သူတို႕ ေရးဟန္ေတြပဲ အၾကိဳက္ေတြ႕ေနတာဆိုေတာ့ သူတို႕လိုပဲ ေရးခ်င္ေနတယ္။
ခက္တာက ဇာတ္လမ္းကို စ ေရးမယ္ၾကံကာမွ ကၽြန္ေတာ္ဇာတ္လမ္းက ေပ်ာက္ေနတာပဲ။ ဗိုင္းရပ္စ္ စတိုင္လ္ ခိုးရရင္ ဇာတ္လမ္းဆိုျပီး
ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္တာပဲ ေအးမယ္ ထင္တယ္။ အဟဲ။ အဲ့လို လည္း မျဖစ္ေသးဘူး။ ေတာ္ၾကာ ဗိုင္းရပ္စ္က သူ႕မေျပာဘဲ သူ႕စတုိင္လ္
ယူသံုးတယ္ဆိုျပီး ကိုယ့္လာကိုက္ေနမွာ ၀င္းဒိုးက်သြားရင္ ခက္ဦးမယ္။ ကဲ စဥ္းစားစမ္း ဘယ္လို စ ေရးရမလဲ။

*

ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။
သူမရဲ႕ လက္ကေလး ေႏြးေနတယ္ တကယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြပါ ေႏြးသြားတယ္ တကယ္။ သူမ က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးျပတယ္ တကယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ျပန္ျပီးျပံဳးျပမိသလား ျပံဳးမျပမိဘူးလား မသိဘူး တကယ္။ ခက္ေနတာက သူမ ရဲ႕ အခ်စ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ရျပီလား
မရေသးဘူးလား ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေသးဘူး တကယ္။ သူမကလည္း ဘာမွမေျပာဘူး တကယ္။ ဒီေန႕ က်မွာ ရာသီဥတုက
လည္း အသားကုန္ သာတယ္ တကယ္။ သူမရဲ႕ ေခါင္းမွာ ႏွင္းဆီျဖဴပြင့္ေလးပန္ဆင္ထားတာ အရမ္းလွတယ္ တကယ္။ အဲဒါကို
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို ေျပာမျပမိခဲ့ဘူး တကယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူမရယ္ ႏွင္းဆီျဖဴေလး
ရယ္ကလြဲျပီး က်န္တာ ဘာမွ မရွိဘူး တကယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားလိုက္တာ တကယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေတြ ခုန္ေနတာ တကယ္။
အဲဒီအေၾကာင္းက ဇာတ္လမ္း အစ ေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အလယ္ေလာက္ကနဲ႕ တူတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က
ဇာတ္လမ္းအစကို ေရးခ်င္တာ ။ ကဲ ဇာတ္လမ္း အစကို ျပန္သြားရေအာင္။

*

ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။
ျမန္မာနုိင္ဟာ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ နုိင္ငံ တစ္နုိင္ငံ ျဖစ္လာေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္ လို႕ ထင္တယ္။ ကိုယ့္ အိမ္ကိုပဲ ကိုယ္ ဂရုစိုက္ပါ။
အျခား အီေယာင္၀ါးေတြ ေလွ်ာက္ေျပာမေနပါနဲ႕။ ျမန္မာ ေဘာလုံးအသင္းကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ အာဆီယံ ဖလား ရမွာလဲ မသိပါဘူး။
ေျပာရဦးမယ္။ မေကြးမွာ မိုးေတြ အံု႕ျပီး အရမ္းေအးေနတယ္ဗ်ိဳ႕။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႕ ဘာမွ မဆုိင္ပါဘူး။
ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ဟာ ဗဟိုခ်က္မဲ့တယ္။ ဦးတည္ခ်က္လားရာေတြဟာ တစ္ေနရာတည္းကို သြားေနတာမဟုတ္ဘဲ ေနရာအႏွံ႕ကို ျပန္႕ထြက္
ေနတယ္။ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ဟာ ေမာ္ဒန္ကို ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္တာပဲ တဲ့။ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ကို မသိနားမလည္ တဲ့ လူေတြက ေမာ္ဒန္လြန္လို႕ ဘာသာ
ျပန္ၾကသတဲ့။ ဒါက ဒီေန႕ ဖတ္မိတဲ့ ေဆာင္းပါးထဲက ဟာေတြ။ ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႕ ဘာမွ မဆုိင္ပါဘူး။

*

ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။
တကယ္ေတာ့ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ျပန္မလာတာ ႏွစ္ အေတာ္ၾကာျပီ။ သူမ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ အခ်စ္ဦးဆိုတဲ့ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္ ရွိ
တယ္။ ၀တၳဳထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရူးသြားတယ္။ ၀တၳဳ မဟုတ္တဲ့ ဒီ ၀တၳဳထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မရူးေသးဘူး။ သူမက အေတြး ေတြ
အရမ္းေတြးတယ္။ အသက္အရြယ္နဲ႕ မလိုက္ေအာင္ ေတြးတယ္။ ကၽြႏ္ေတာ္က ဘာမွ မေတြးဘူး။ အဲဒီ အတြက္ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို
သေဘာမက်ဘူး။ အေရးမၾကီးပါဘူး။ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ အျခားလူေတြ သေဘာက်ေအာင္ ေနထုိင္ဖို႕ အေမက ေမြးေပးထားတာမွ
မဟုတ္တာပဲ ေနာ့။ သူမ က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စပ္ေပးတယ္။ ခပ္ပိန္းပိန္း လူငယ္တစ္ေယာက္ ေလာကၾကီးမွာ
ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိ ရွင္သန္ေနပံု အေၾကာင္းေပါ့။ သူမ ကဗ်ာစာရြက္ ေပးတဲ့ေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကန္ေဘာင္ေပၚက ထုိင္ခံုေလးမွာ
အတူထုိင္ခဲ့ၾကတယ္။ ကန္ေရျပင္ေသးေသးေလးဟာ ေလ အလြင့္မွာ လူးလို႕ေပါ့။ သူမ က စကားလည္း နည္းေသးတာ။ ကၽြန္ေတာ္က
လည္း စကားအရမ္းမ်ားတဲ့သူ မဟုတ္ေလေတာ့ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ေျပာစရာစကားက မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အဲဒီညေနက
အဲဒီအတိုင္း ၾကီး ဘာမွမေျပာၾကဘဲ အခ်ိန္ကုန္သြားၾကတယ္။ ဒါလည္း ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အစ မဟုတ္ေသးဘူး။

*

ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကုိ စ လိုက္ရေအာင္။
ကဗ်ာအေရးအသားေတြဟာ စကားေျပ ဆန္လြန္းလာေပမယ့္ လူေတြ နားမလည္နုိင္ၾကဘူး။  သာမန္ အရပ္သံုး ဘာသာစကား
အျခား အလကာၤ နိမိတ္ပံု ေတြ ဘာမွ မပါဘဲ ရိုး၇ိုးသားသားေရးေနတာကို လူေတြ နားမလည္နုိင္ၾကဘူး။ ဘာလို႕လဲ။ ေရးသူေတြက
စကားလံုးေတြ စာသားေတြကို အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ပိုင္းပစ္တယ္။ ပညာရွင္ဆန္တဲ့ စကားလံုးေတြသံုးတယ္။ ပညာရွင္ဆန္တယ္ ဆိုတာ
က သိပၸံစကားလံုးတို႕ ဇၤီ၀ေဗဒ အေခၚအေ၀ၚ စကားလံုးတို႕ ေနာက္ဆံုးေပၚ အိုင္ဒီယုိေလာ္ဂ်ီ စကားလံုး ေတြ အမည္နာမေတြကို
သြတ္သြင္းေရးသားလာၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီလို ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ဖို႕က ေတာ္ရံု စာေပ၀မ္းစာနဲ႕က ဘယ္လိုမွ နားမလည္နုိင္ဘူး။
အခ်ိဳ႕ သည္းမခံနုိင္တဲ့သူေတြက ေျပာၾကတယ္။ အရူးေရးသလို ပဲ။ ေပါက္တတ္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေရးတာတဲ့။ ဟိုေန႕က မဂၢဇင္း
အေဟာင္း တစ္အုပ္ထဲမွာ အယ္ဒီတာက အရူးေရးတာက အရူးအသိပဲ ရွိမယ္ ပညာရွင္ ေရးတာက ပညာရွင္ အသိ ရွိတယ္။ အကြာၾကီး
ပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီကိစၥေတြ သိပ္ေတာ့နားမလည္ဘူး။ ဇာတ္လမ္းကို ဇာတ္လမ္းလို မေရးခ်င္ စာကို စာလို မေရးခ်င္ေတာ့
နည္းနည္းေတာ့သေဘာက်မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာဒီစကားေျပ အေရးအသားေတြကို အပိုင္းပိုင္ းအျပတ္ျပတ္ ျဖတ္ပစ္ လိုက္ရင္
ေကာင္းမလား။ ဒီလိုလုပ္ရင္ အသစ္ ျဖစ္နုိင္သလား။ မျဖစ္နုိင္ေသးဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေ၇ွ႕မွာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ရူးတဲ့ ပညာရွင္
ၾကီးေတြက ရွိႏွင့္ေနျပီ။ အဲဒီေတာ့ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ သစ္မွ မလာဘဲေလေနာ့။ ဒီအတုိင္းေလးပဲ ေရးတာ ေကာင္းပါတယ္။
ဒါကေကာ ဇာတ္လမ္းနဲ႕ ဆုိင္လို႕လား။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အစ လား ။ ဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ေသးဘူးဗ်။ စိတ္ရွည္ပါေနာ္။

*

ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။
ဒီေန႕ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ မိုးေတြ ရြာတယ္။ မသည္းဘူး။ဖြဲဖြဲေလးရယ္။ သူမ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ဖီဆုိင္တစ္ဆိုင္မွာ။ သူမကေတာ့
ထံုးစံ အတုိင္း တစ္ခုခုကို စိတ္၀င္စားေနတယ္။ ဘာကို စိတ္၀င္စားေနသလဲ ဆိုေတာ့။ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ႏွင္းဆီ ပြင့္ဖတ္ေတြရယ္
စံပယ္ပြင့္ဖတ္ ေတြရယ္ စကား၀ါ ပြင့္ဖတ္ေတြရယ္ အစရွိသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ မသိတဲ့ ပန္းပြင့္ဖတ္ေတြကို ကပ္ျပီး ပန္းပြင့္ပံု
ေဖာ္ေနတာ။ ဘယ္လို ရူးတာလဲ မသိပါဘူး။ ပါးစပ္ကေတာ့ မေျပာရဲဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္းဒီအတုိင္းေလးပဲ သူမရဲ႕ အလွကို ခိုးနမ္း ေနရ
တယ္။ သူမရဲ႕ ဆံႏြယ္ေတြက ေဘးတစ္ဖက္တည္းမွာ စုက်လို႕။ သနပ္ခါး ပါးကြက္ေလးကလည္း ပါးပါးေလးနဲ႕ မ်က္ႏွာမွာထင္းေနတယ္။
ဘယ္ေလာက္ လွလိုက္မလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရူးေစတဲ့ အရာေတြေပါ့ဗ်ာ။ မိုးေတြကေတာ့ ရြာလို႕ေကာင္းေနတုန္း။ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ
သူရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းရယ္။ ခက္ေတာ့ခက္တယ္။ သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္တုိင္း ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘယ္သူမွ
ရွိမေနတတ္ဘူး။ အျမဲတမ္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္တည္းရယ္။ အဲ ေကာ္ဖီဆုိင္ဆိုေတာ့ ဆုိင္ပိုင္ရွင္တို႕ ဆုိင္၀န္ထမ္းတို႕ေတာ့ ရွိ
တာေပါ့ေနာ္။ သူတို႕ကလည္း ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ သူတို႕ အာရံုနဲ႕သူတို႕ပါ။ ၾကာေတာ့ ဒီျဖစ္ရပ္ၾကီးဟာ ဟုတ္ေကာဟုတ္ရဲ႕လားလို႕ ကၽြန္ေတာ္
ထင္လာမိတယ္။ ေတာ္ၾကာ ရင္နင့္ေအာင္ ၾကီးေရးတဲ့ ၀တၳဳထဲက ပန္းခ်ီဆရာလို ျဖစ္ေနရင္ ခက္ဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာေတာ့
အာရုဏ္ဦးငွက္ေတြ မရွိပါဘူးေလ။ ညေနခ်ိန္ သီခ်င္းေတြပဲ တသာသာနဲ႕။ အဲဒီ ပန္းခ်ီဆရာထက္သာတာက သူမက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕
မိဘေတြနဲ႕ ေတြ႕ဖူး တာပဲ။ ရင္းႏွီးတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ေတာင္ ရွိပါတယ္။ ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မရူးနုိင္ေသးပါဘူး။
ဒါလည္းကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္း အစ မဟုတ္ေသးဘူး။

*

ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။
အႏုပညာကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္တယ္။ ခ်စ္တယ္။ ရူးမက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ရူးမက္လာတာၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အႏုပညာကို
မယံုၾကည္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အႏုပညာဟာ တကယ္ေကာ ရွိရဲ႕လားလို႕ေပါ့ေလ။သံသယေတြနဲ႕။ ေခတ္တုိင္း ေခတ္တုိင္း
မွာ လူေတြဟာ အႏုပညာေတြကို ဖန္တီးၾကတယ္။ လမ္းေဟာင္းအတုိင္း ဆက္သြားတဲ့သူေတြ ရွိသလို လမ္းသစ္ ေဖာက္တဲ့သူေတြလည္း
ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ အႏုပညာဟာ အမ်ိဳးအစားေပါင္းစံု အသစ္ေပါင္းစံုနဲ႕ အကြဲကြဲ အျပားျပားျဖစ္လာတယ္။ ဘယ္ဟာက အမွန္တရားလဲ။
ဘ၀အတြက္ အႏုပညာဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ အေရးပါသလဲ။ မသိေတာ့ဘူး။ ဘယ္လို ေရြးခ်ယ္မႈေတြနဲ႕ အႏုပညာကို ကၽြန္ေတာ့္
ႏွလံုးသားမွာ ခ်ိတ္ဆြဲရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ခက္တယ္ဗ်ာ။ ေမွာ္ တဲ့။ ဖန္တီးမႈ တဲ့။ အိုင္ဒီယာ တဲ့။ ျပဳလုပ္မႈ တဲ့။ ခံစားမႈ တဲ့။
တကယ္ေတာ့လည္း တကယ္ပါပဲ။ အႏုပညာမရွိလည္း ေလာကၾကီးက ေသဆံုးသြားမွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ အႏုပညာမ၇ွိလို႕လည္း
ကမာၻၾကီးဟာ လည္ေနတာက ရပ္တန္႕သြားမွမွမဟုတ္ဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘာေတြ ပူပန္ေနစရာလိုသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အႏုပညာကို
မခ်စ္လို႕လည္း ေလာကၾကီး ဘာမွ ျဖစ္သြားမွာမွမဟုတ္ဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အႏုပညာကို မဖန္တီးလို႕လည္း ကမာၻၾကီး ပ်က္စီးသြားမွာမွ
မဟုတ္ဘဲ။ ဒီေတာ့ ဒီအတိုင္းေလးပဲ ။ တကယ္ေတာ့လည္း တကယ္ပါပဲ ။ ဒါေတြဟာ ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႕ ဘာမွ မဆုိင္ပါဘူး။

*

ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။
သူမ ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဆိုတာထက္ မပိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုတာထက္ မပိုပါဘူး။
သူမဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ မဟုတ္သလို ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း ကဗ်ာ ေရးသူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္ ေရးစပ္
ထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ သူမ မဟုတ္ဘူး။ သူမဟာ သူမ ဘာသာ သူမ သီးသန္႕ ျဖစ္တည္မႈနဲ႕ သူမ ကိုယ္ပုိင္ လြတ္လပ္ခြင့္ကို
လူ႕ဘ၀ ရခိုက္မွာ အျပည့္အ၀ အသံုးခ်နုိင္ခဲ့တဲ့သူ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ က်ိဳးျပတ္ေနတဲ့ စာသားေတြနဲ႕ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ခြဲစိပ္
ေရာစပ္ခံထားရတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လိုေပါ့။ ကၽြန္တာ့္ကို လူတုိင္း နားမလည္နုိင္လို႕ စိတ္မဆိုးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရးခဲ့တဲ့
သူမကေတာ့ နားလည္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ရင္နင့္ေအာင္ရဲ႕ အာရုဏ္ဦးငွက္ေတြဟာ ညေနခ်ိန္ ငွက္ေတြနဲ႕ အတူ
ကၽြန္ေတာ့္အခန္း ျပတင္းေပါက္ကေန ထြက္ခြာ ပ်ံသန္းသြားခဲ့ၾကျပီ။
ဒါဟာ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဆံုးလို႕ သင္ ထင္ေနသလား။ မဟုတ္ပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အစလို႕သင္ ေျပာင္းလဲ ထင္ျမင္လိုက္ျပီလား။
မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ဇာတ္လမ္းမွ မ စ ရေသးသလို ဘယ္ဇာတ္လမ္းမွလည္း အဆံုးသတ္ဖို႕ စိတ္ကူးမရွိၾကဘူး။ သင့္ဇာတ္လမ္းေကာ။
ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းေကာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဇာတ္လမ္းကိုေတာ့ စ သင့္တယ္ မဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းကို စ လိုက္ရေအာင္။

* * *

မိုးအိမ္လူ
၆ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁
ည ဆယ္နာရီ

ေတာသီခ်င္း ( ၁ )

မေန႕က ဆိုလက္စ သီခ်င္းကို
ဒီေန႕မွာ ဆက္ ဆိုတယ္

ကမာၻၾကီးက မ်က္ႏွာမသစ္နုိင္ေအာင္
အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္
ငါကေတာ့
မ်က္ႏွာမသစ္ဘဲ သီခ်င္းေတြပဲ ဆက္ ဆက္ ဆိုလို႕
အခ်စ္မ်ား သူ႕ဆီမွာ။

မိုးအိမ္လူ

အခ်စ္သည္ ရွိေနပါလိမ့္မည္

စိတ္လိုလက္ရ ေန႕တစ္ေန႕မွာ ထမ္းမထားရဘဲ ဖိစီးေနတဲ့ ေလာကဓံေတြကို ျဖည္ၾကည့္မိတယ္။ အားလံုးဟာ စင္ေပၚက အနိုင္ရသူ
မ်က္ႏွာထားေတြနဲ႕။ ဆိုးပါတယ္။ ေလနံ႕ မရွိတဲ့ ေလေတြကို ရႈရႈိက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အသက္ရွင္ရဦးမွာလဲ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္ဖုိ႕ လည္း အခါခါ ၾကိဳးစားဖူးတယ္။ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း။ အဲဒီ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ျငိတြယ္ ဆြဲငင္မႈနဲ႕ပဲ
အိပ္မက္ဆိုးေတြကို ကၽြန္ေတာ္အားယူ ေမာင္းထုတ္ေနခဲ့ရတယ္။ တရားသလား မတ၇ားသလား။ ကၽြန္ေတာ္ မေတြးခ်င္ေတာ့ဘူး။
ျဖစ္ပ်က္သမွ် အရာအားလံုးဟာ စိတ္ရွိလို႕ မွားခဲ့တဲ့ အမွားေတြ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ကလြဲျပီး ဘယ္သူသိေသးသလဲ။ သိရင္ လာအားေပး
လွည့္ပါဦး။

*

ေနမသာတဲ့ေန႕ ေလမသာတဲ့ေန႕။ အမွား ေကာက္ေၾကာင္း လွလွ တစ္ပုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးျခစ္မိတယ္။ ေလာကၾကီး ေကာင္းခ်ီး
ၾသဘာေပးပံုက ရက္စက္တယ္။ အခ်ိန္ေတြကို ရပ္တန္႕ထားတယ္။ ( နာက်င္ခံစားခ်ိန္ၾကာေအာင္လို႕ )။ ဆိုးယုတ္မႈ ေတးထပ္ေတြ တီး
မႈတ္ၾကတယ္။ မေကာင္းျမတ္ျခင္း သတင္းေတြ အဆက္မျပတ္ ထုတ္လႊတ္ၾကတယ္။ အရာအားလံုးဟာ အေမွာင္သား အျပည့္နဲ႕
ကမာၻေျမမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေနရာ ရွိမွရွိေသးရဲ႕လားလုိ႕ ထင္မိတဲ့အထိ။ ထားလိုက္ပါ။ ေလာကဓံဆိုးတယ္ဆိုတာ အားလံုးသိျပီး
သားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္နတ္သမီးေလးကေတာ့ နာက်င္မ်က္ရည္ေတြ ရႊဲရႊဲစိုလို႕။

*

@ခ်ိန္းထားျပီး မလာခဲ့ေသာ ခ်စ္သူကို ကၽြန္မ စိတ္ဆိုးခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဆိုး မရပါ။ ကၽြန္မကို အေလးမထားဘူးဟု စြပ္စြဲခ်င္ပါ
သည္။ စြပ္စြဲဖုိ႕ မရဲပါ။ သူ႕ကို ကၽြန္မ စိတ္ပူေနခဲ့မိပါသည္။ ဟန္ေဆာင္၍ မရခဲ့ပါ။ ကၽြန္မ ဦးေႏွာက္ က သူ႕ကို ခြင့္မလႊတ္ခ်င္ပါ။
ႏွလံုးသားကေတာ့ ခြင့္လႊတ္ခ်င္သည္။ ဆႏၵ မဟုတ္ပါ။ အတၱ တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ ခ်စ္သူကို ပိုင္ဆုိင္ခ်င္မိသည္။ အတၱ မဟုတ္ပါ။
အခ်စ္တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ သူ႕ဘ၀မွာ ကၽြန္မက အဓိကျဖစ္ခ်င္ပါသည္။ ဆႏၵတစ္ခု မဟုတ္ပါ။ ...။ သူ႕ပါးေလးကို ကၽြန္မ နမ္းခဲ့
သည္။ သက္ေသတစ္ခုဟု မဆိုခ်င္ပါ။ အခ်စ္က သက္ေသ မျပခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျပီးျပည့္စံုခဲ့ပါသည္။ ခ်စ္သူရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ နားခုိ ခ်င္
မိပါသည္။ တပ္မက္မႈ တစ္ခု မဟုတ္ပါ။ ေတာင့္တမႈ တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ကၽြႏ္မ သူ႕ကို အရမ္းခ်စ္သည္။ ဦးေႏွာက္က ေျပာေသာ
စကားမဟုတ္ပါ။ ႏွလံုးသားမွ ထြက္က်လာေသာ စကားတစ္ခြန္းပါ။ သူ႕ကို ကၽြန္မ လြမ္းေနသည္ကို မညာခ်င္ပါ။ အမွန္တကယ္
လြမ္းမိပါသည္။ သူလည္း ကၽြႏ္မကို လြမ္းေနမည္ဟု ထင္ေနမိသည္။ မဟုတ္ပါ။ ယံုၾကည္မိပါသည္။ ညေနက်ရင္ ေတြ႕ရမွာပါဟု
စိတ္ကို ေျဖေနခဲ့မိသည္။ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုပါ။ ေသခ်ာပါသည္။ @

*

အခ်ိန္သည္ လြန္ခဲ့ျပီလား။ မေသခ်ာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မေသခ်ာျခင္းသည္သာ ေသခ်ာေနပါသည္။ အတၱတို႕ ေအာင္ပြဲခံေနျပီ
လား။ ေသခ်ာခ်င္ ေသခ်ာမည္။ မေသခ်င္လည္း မေသခ်ာပဲ ေနလိမ့္မည္။ အေရးမၾကီးပါ။ လုပ္ရပ္က သက္ေသျပေပလိမ့္မည္။
လရိပ္ေ၀းေသာ ညမ်ားတြင္ အလြမ္းတို႕ အေႏြးဓာတ္ေပ်ာက္ရွလ်က္။ အိပ္မက္ေတြ တကယ္မေကာင္းခဲ့ဘူး ခ်စ္သူရယ္။
သူမ၏ စာလႊာေလးေတြကို အခါခါ ျပန္ဖတ္ရင္း ကၽြႏ္ေတာ္ရဲ႕ ညေတြ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႕ ေမ့ေနခဲ့မိတယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ ကိုယ္သင္းရနံ႕ေလးနဲ႕
ဖြင့္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မနက္ျဖန္ေတြ။ အို .. ဆုိုးၾကပါေစ ..ယုတ္ၾကမ္းၾကပါေစ.. ဘ၀အတြက္ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာင္
သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္နဲ႕ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ေတြ ႏွလံုးသားထဲမွာ ရွင္ဘုရင္ ထုိင္ ထုိင္ေနဦးမွာပဲ မဟုတ္လား။
ကမာၻဟာ လည္လို႕ မေညာင္းနုိင္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေလာကဓံနတ္ဆိုးတို႕လည္း က်ီစယ္လို႕ မ၀နုိင္ေသးဘူး။ နာက်င္ရင္း
ရွင္သန္ေနရတဲ့ စိတ္တစ္ခုအတြက္ အၾကင္နာအလင္းတစ္စဟာ ဟိုး အေ၀းက ေကာင္းကင္ အနားသတ္မ်ဥ္းမွာ လင္းလက္လို႕။
ေသခ်ာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အခ်စ္သည္ သစၥာတရားတစ္ခု အမွန္ကန္ဆံုးေသာ........။

* * *

@Venus Virgo@


မိုးအိမ္လူ
၅ နို၀င္ဘာ ၂၀၁၁
ည ကိုးနာရီခြဲ

ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေနတယ္

သတိရျခင္း အေၾကာင္းမပါဘဲ က်န္တာေျပာရမယ္ဆို
ခင္ဗ်ားနဲ႕ ပတ္သက္သမွ် အကုန္ ေမ့မရဘူး
ရမၼက္ ေလာဘေတြ မပါဘဲ စြဲလမ္းျခင္းက ပဲ
ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ထဲကို ခင္ဗ်ားပံုရိပ္ေတြ
အခါခါ တံဆိပ္ရိုက္
ခင္ဗ်ားက သိမယ္မထင္ဘူး သိဖို႕လည္း သိပ္မလုိအပ္လွပါဘူး
ဘက္တစ္ခုတည္းမွာပဲ မီးပြင့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ျမတ္နုိးျခင္းေတြအတြက္
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေရာင္ျပန္ကိုလည္း အေရးတၾကီး မြတ္မြတ္သိပ္သိပ္ မလိုအပ္လွဘူး
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက
ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေနတာပဲ။

မိုးအိမ္လူ

သစ္ရြက္ကေလးေတြ ေျပာတဲ့ ပံုျပင္

အိပ္မက္ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္း ေကာင္းကင္ က လာေျပာတယ္။ ကိုယ္ မယံုပါဘူး။ အရာအားလံုးဟာ အိပ္မက္ပဲ ေလ။
ဒီလို ရူးသြပ္မႈေတြ ေသြးမဆံုးခင္ကတည္းက အဲဒါေတြ အိပ္မက္ ျဖစ္သြားတာ ၾကာျပီ။ တကယ္ ကိုယ္ လိုအပ္ေနတာကလည္း အိပ္မက္ပဲ
မဟုတ္လား။ ဘာေတြ လိုဦးမွာမို႕လို႕လဲ။ စကားေတြ ေျပာခဲ့ပါတယ္ တစ္ေထာင့္တစ္ည။ ကတိေတြေတာ့ မေပးျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္က ကတိ
ေတြကို မယံုၾကည္ဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ ရိုးသားမႈကိုေတာ့ အတတ္နုိင္ဆံုး ကိုယ္ ဖြင့္ဆိုျပခဲ့ပါတယ္။ သူ မယံုရင္ေတာ့ မတတ္နုိင္ဘူး။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၾကယ္စင္ေတြလည္း ပ်င္းလာျပီ ထင္ပါရဲ႕။ ယိုင္တိယိုင္ထုိးနဲ႕ အိမ္အျပန္လမ္းဘက္ ထြက္သြားၾကေလရဲ႕။

*

ေန႕မဟုတ္လွ်င္ ည ပဲ ျဖစ္သင့္သည္။ အခုေတာ့ ညေနခင္းတဲ့။ အပိုေတြ။ လူေတြက စကားတတ္တုိင္း ေပါက္တတ္ကရေတြ အကုန္
ေလွ်ာက္ နာမည္တပ္ေနတာ။ ထားပါ။ အခ်ိန္ကိစၥက ကုိယ့္ အတြက္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ အေရးၾကီးတာက သူ ဘာေျပာသလဲ။ သူ ဘာ
လုပ္ေနသလဲ။ သူ ဘာေတြ ေတြးေနသလဲ။ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကို ေက်ာ္ျပီး သူ႕ ဆံႏြယ္ေတြ ယိမ္းက ေနတယ္။ ကိုယ္ လြမ္းသြား တယ္။
တကယ္ဆို ကိုယ္တို႕ အတည္တက် တစ္ခုခုကို လုပ္သင့္တယ္မဟုတ္လား။ အခုလို မေရမရာ မႈန္၀ါးမႈၾကီးနဲ႕ေတာ့ ကိုယ္တို႕ ေန႕စြဲေတြ
ကို အေဟာင္းစာရင္း မသြင္းခ်င္ဘူး။ အခုဆို ကိုယ္ ဆိုတဲ့သီခ်င္း သူလည္း ဆိုေနေလာက္ေရာေပါ့။

*

အဆစ္အပိုင္းေတြ တစ္ခုခ်င္းစီမွာ သစၥာတရား လို႕ ထြင္းထားတယ္။ သစၥာတရားဆုိေတာ့ အမွန္တရားေပါ့။ အမွန္တရားဆိုတာ
တကယ္မွ မရွိဘဲ။ သူကေတာ့ အလွပဆံုး အျပံဳးတစ္ခုကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပံဳးရယ္လို႕။ ကိုယ္ ရင္ေတြ ခုန္လုိက္တာ။ ပြင့္ဖတ္ေလးေတြ
မွာ သူ႕ နာမည္ေလးေတြ ေရးျပီး ကိုယ့္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ ေထာင့္စြန္းေတြမွာ ကပ္ေပးေနတယ္။ ဒါဟာ အိပ္မက္မဟုတ္ဘူး။
ကုိယ္သိတယ္။ သူ႕ ကိုယ္သင္းရနံ႕ေလးက လတ္ဆတ္ေနတယ္ေလ။ တစ္ခါတစ္ခါ မျဖစ္နုိင္ဘူးလို႕ ထင္ထားခဲ့တယ္ အရာေတြ
တကယ္ျဖစ္လာေတာ့ ခ်က္ခ်င္း အလြယ္တကူ မယံုခ်င္ျပန္ဘူး။ စိတ္က လည္း ခက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကိုယ္မွာ
ျမတ္နိုးျခင္းေတြသာ တတြင္တြင္ စိမ့္ထြက္ရင္း သူ႕ရဲ႕ ဆံႏြယ္ေလးေတြ တစ္ေလွ်ာက္ ရူးသြပ္လို႕။

*

" ဒါဟာ အခ်စ္လို႕ ရွင္ ထင္ေနတာလား "
" မဟုတ္ဘူးလား "
" မျဖစ္နုိင္ပါဘူး ။ မေတာ္တဆ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စိတ္ဆံုခ်က္ေလးတစ္ခုပဲ လို႕ ထင္တယ္။ "
" ဘယ္လို "
" ရွင္ ဒီလို တစ္ခါမွ မခံစားဖူးဘူး မဟုတ္လား။ တစ္ခါမွလည္း ဒီလို မျမင္ဖူးဘူးေလ။
တစ္ခါမွ မၾကံဳေတြ႕ဖူးတဲ့ အရာတစ္ခုကို ေတြ႕ၾကံဳရတဲ့အခါ စိတ္ေတြဟာ အလိုလို ႏိုးၾကြလာတတ္ၾကတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့
တစ္ေနရာရာမွာ အခ်ိဳ႕ေတြ တိုက္မိကုန္တာေပါ့။ အဲ့လို တိုက္မိကုန္တဲ့အခါ ေရွာခ့္ျဖစ္သလိုျဖစ္သြားၾကျပီး ေနာက္ထပ္ မတူတဲ့
စိတ္ခံစားမႈေလးေတြလည္း ေပၚလာတတ္တယ္ "
" အဲ့ဒါ အခ်စ္မဟုတ္ဘူးလား "
" မဟုတ္ပါဘူး "  ( ညင္ညင္သာသာေလး ေျပာတာပါ )
" ဒါဆို ဘာလဲ "
" ေျပာျပီးျပီေလ စိတ္ဆံုခ်က္လို႕ "
" ရူးတာပဲ "
" ဟုတ္မွာပါ "
" ဒါဆို အခ်စ္ကေကာ ဘာလဲ "
" အခ်စ္က ေလာကမွာ တကယ္မ၇ွိဘူး "
" မျဖစ္နုိင္ဘူး "
" ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေနေလ "
" ယံုခ်င္ေပမယ့္ မယံုေတာ့ဘူး "
သံလြင္ခက္တုိ႕ ေလေျပ ေလွ်ာက္လမ္းမွာ ရုန္းၾကြ ကခုန္ၾကတဲ့ အခါ ထြက္ေပၚလာတဲ့ သံစဥ္ေလးလိုမ်ိဳး သူက ရယ္ေမာလိုက္တယ္။
ကုိယ္ လြမ္းသြားတယ္။

* * *

မိုးအိမ္လူ
၄ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁
ည ကုိးနာရီ ေလးဆယ့္သံုးမိနစ္

အတိတ္ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ႏွင္း က်မေနဘူး

ဂ်ီေတာ့ ပြင့္ေတာ့ မိုးအိမ္ကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ ဒီေကာင္နဲ႕ မေတြ႕ျဖစ္တာလည္းၾကာျပီ။ အဲဒါနဲ႕ လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့ ဆရာသမားက
ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ျပန္စာ မလာဘူး။ အတင္းေခၚမွ ဟဲဟဲ အရင္လာတယ္။ ဘာလုပ္ေနလဲ ေမးေတာ့ ဒီလိုပါပဲတဲ့။ သိတယ္ ဒီေကာင့္ ဒီလိုပါပဲက
ဘယ္လိုလဲဆိုတာ။ ေနေကာင္းလားဘာညာေမးျပီး ျမိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေမးရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာက ျမိဳ႕က သူငယ္ခ်င္း
အေကာင့္ဆိုလို႕ အဲဒီတစ္ေကာင္ပဲရွိတာ။ က်န္တဲ့ ေကာင္ေတြနဲ႕က သိပ္အေၾကာမတည့္ဘူးေလ။ မိုးအိမ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း
ေရာက္ရာေပါက္ရာ အကုန္ေျပာျပတယ္။ ဆတ္ၾကီးေကာလို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့ မင္းေကာင္ သိပ္ မဟုတ္ဘူး တ့ဲ။ ကၽြန္ေတာ္
လန္႕သြားတယ္။ ဆက္ ဘာျဖစ္လို႕လဲေပါ့။ အရမ္းကို ေပေပေတေတ ေနေနတာတဲ့။ ဟုတ္လို႕လားလို႕ ကၽြႏ္ေတာ္ ျပန္ေမးမိတယ္။
ဆက္က အဲ့လို ဘ၀ကို ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိေနမယ့္သူမွ မဟုတ္တာ။ ေအး က်န္တဲ့သူေတြက အဲ့လို ျမင္တာကို ေျပာတာတဲ့။ ဒါဆို မင္းက
ေကာ ဘယ္လိုျမင္လဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ့ မိုးအိမ္က တန္းျပန္မေျဖဘဲ နညး္နည္းၾကာမွ  ဒီေကာင္ အခု ဂီတ ဘက္လိုက္ေနတာကြ တဲ့။
ဂစ္တာေတြ တီးတယ္ကြာ။ ေခြၾကမ္းေတြ လုပ္တယ္။ အကုန္ပဲဆိုပါေတာ့။ ငါ့့အထင္ေတာ့ ဒီေကာင္ ဂီတဘက္မွာ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ဖို႕
ၾကိဳးစားေနတယ္ထင္တာပဲ တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ အျမင္မွာေတာ့ ဘာမွမလုပ္ဘဲ တစ္ေနကုန္ ဂစ္တာတကိုင္ကိုင္နဲ႕ဆိုေတာ့
မေကာင္းေျပာၾကတာေပါ့ကြာ တဲ့။ အင္း အဲ့ဒါေတာ့ ဟုတ္မွာ။ ဆက္က ဘယ္အလုပ္မဆို ျပီးေျမာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္တတ္
တယ္။ သူ စိတ္မ၀င္စားရင္ အနံ႕ေတာင္ ခံတာ မဟုတ္ဘူး။ ေအး ငါလည္း အဲ့လိုပဲ ထင္ပါတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
အရမ္းၾကီးလည္း ေပမေနနဲ႕ဦးလို႕ ေျပာခိုင္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြႏ္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္ဖို႕လည္း ေျပာလိုက္တယ္။ မိုးအိမ္ကေတာ့
ေအးပါ ဆိုျပီး ျပန္ေတာ့မယ္ တာ့တာ လုပ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္သူနဲ႕မွ ေျပာခ်င္စိတ္မရွိတာနဲ႕ ေအာက္ျပီး အျပင္ထြက္ခဲ့
တယ္။ အျပင္မွာ ႏွင္းေတြက က်လို႕။ ဆက္တို႕ ဆီမွာေတာ့ ႏွင္းေတြ က်မွာမဟုတ္ဘူး။ ေအးေတာ့ ေအးေနလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။
                         ဒီလိုနဲ႕ ဘားမွာ ၀ီစကီ ထုိင္ေသာက္ရင္း ဆက္ အေၾကာင္း ျပန္ေတြးေနမိတယ္။ ဟိုး အရင္ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ
ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေလးငါးႏွစ္ မကေလာက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ျမိဳ႕မွာ ရွိတုန္းက ဒီလို ဒီဇင္ဘာလၾကီးပဲ
ဆက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အရက္ အတူေသာက္တာကို မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက  ဘာလို႕ ေသာက္ၾကမွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
ဆက္တုိ႕ အိမ္မွာ။ ဆက္ရဲ႕ မိဘေတြ ဘုရားဖူးထြက္သြားၾကေတာ့ အိမ္မွာ ဆက္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိတာနဲ႕ အဲဒီမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္သား
၀ိုင္း ဖြဲ႕ ျဖစ္သြားတာ။ အရက္ေသာက္ရင္း ေပါက္တတ္ကရ ေျပာၾကေပါ့။
                          ငါ့ကို ႏွင္းက မာယာမ်ားတယ္ တဲ့ကြ လို႕ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္ကို ေျပာျပေတာ့ ဆက္က ေခါင္းေထာင္လာတယ္။
ဟုတ္တယ္ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ၾကားမွာ အက္ေၾကာင္း ထဖို႕ အစ ဦးကာလ။ မင္းက ဘာကို မာယာမ်ားရတာလဲ လို႕
ဆက္က နားမလည္သလိုေမးတယ္။ မသိဘူးကြ ..သူေျပာတာကေတာ့ ငါက ဘာမွ နားမလည္ခ်င္ေယာင္ စိတ္မ၀င္စားခ်င္ေယာင္
ေဆာင္ေနတာတဲ့။ အဲ့လို ဟန္ေဆာင္ျပီးေတာ့ လူေတြဆီက ငါ လိုခ်င္တာေတြ ယူလို႕ ယူမွန္းမသိေအာင္ ယူေနတာတဲ့။ ေဟ ဆိုျပီး
ဆက္တစ္ေယာက ္အံ့ၾသသြားတယ္။ မင္းကို တုိက္ရိုက္ေျပာတာလားလို႕လည္း ေမးတယ္။ အင္း ဟုတ္တယ္ လို႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း
အမွန္တုိင္း ေျဖလိုက္တယ္။ ေအးကြာ ။ သူ ေလာကၾကီးကို ျမင္ပံုကလည္း တစ္မ်ိဳးပဲကြ။ ငါတုိ႕နဲ႕ မတူဘူး လို႕ဆက္က မွတ္ခ်က္ ခ်
တယ္။ ေအး ဟုတ္တယ္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ေထာက္ခံမိတယ္။
                          မင္းေကာ ငါ့ကို ဘယ္လိုျမင္လဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ကို ေမးမိတယ္။ ဆက္က ထ ရယ္တယ္။ မင္းကို ငါက
ဘယ္လို ျမင္ရမွာလဲကြ။ မင္းက လူပဲေလ ဟဲဟဲ လူနဲ႕ တူတာေပါ့တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ဆဲမိတယ္။ အဲဒါေတာ့ မင္းေျပာမွပဲ ။
ႏွင္း ေျပာသလို ဟုတ္သလား လို႕ ေမးတာ လုိ႕ ရွင္းျပရတယ္။ အင္း ဒါကေတာ့ ငါလည္း မေျပာတတ္ဘူး။ သူ႕ အျမင္မွာ မင္းက
အဲ့လို ျဖစ္ေနေပမယ့္ မင္းအျမင္မွာေတာ့ မင္းက အဲ့လိုလူ မဟုတ္ဘူးလို႕ ျမင္မွာပဲ။ ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္ျမင္တဲ့ အျမင္အရေတာ့
မွန္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ သူက မင္းကို ဘယ္လို ၾကည့္လဲမွမသိတာ။ ရိုးရိုးၾကည့္တာပါကြာလို႕ ကၽြန္ေတာ္က ရိလိုက္တယ္။
ဆက္က ရယ္တယ္။ အမွန္ေတာ့ ငါတုိ႕ အဖြဲ႕က ငေၾကာင္ အဖြဲ႕ပဲကြ လို႕ ဆက္ေျပာျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာင္သြားတယ္ ။
သူေျပာမွပဲ။ ဘာလို႕ ေၾကာင္တာလဲကြ လို႕ ေမးေတာ့ ဟုတ္တယ္ေလ ။ ငါတုိ႕ အဖြဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက အျခား ငါတုိ႕နဲ႕
အရြယ္တူ နဲ႕ ယွဥ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေနပံု ထုိင္ပံု ေတြးပံု ေတြက တူမွမတူပဲ။ လူငယ္ေတြ ဆိုျပီး လူငယ္ေတြလိုလည္း မေနဘူး။
ကိုယ္နဲ႕ မဆုိင္တာေတြ အၾကီးၾကီးေတြ ေတြး အၾကီးၾကီးေတြ လုပ္ အၾကီးၾကီးေတြ ေျပာနဲ႕။ အဲဒီေတာ့ က်န္တဲ့ ေကာင္ေတြ အျမင္မွာ
ငေၾကာင္ေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ လို႕ ေျပာတယ္။ ဟာ မဟုတ္ေသးပါဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျငင္းမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ကၽြန္ေတာ္
တို႕ ခံယူခ်က္ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ လိုခ်င္တဲ့ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ေနၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ လူငယ္ လို ေနတယ္ မေနဘူး ဆို
တာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္ မသိဘူး။ အဲဒါနဲ႕ ဆက္ကို ေမးမိေရာ။ လူငယ္လိုေနတယ္ ဆိုတာ ဘယ္လိုတုန္း လို႕ ေမးေတာ့
မင္းကလည္းကြာ ပိန္းပါ့ ။ အခု ငါတို႕နဲ႕ ရြယ္တူေတြ ဘယ္လိုေနလဲ။ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းတက္ ။ ေက်ာင္းနားခ်ိန္မွာ ကိုယ္
စိတ္၀င္စားတာ ေဖ်ာ္ေျဖေရးတစ္ခုခုလုပ္။ ေက်ာင္းလစ္ခ်င္ လစ္။ ရည္းစားထားခ်င္ထား။ အာ အစံုပဲေပါ့ကြာ တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း
သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ လြဲေတာ့ လြဲေနျပီ လို႕ေျပာမိတယ္။ အဲဒီအခါ ဆက္က အလန္႕တၾကား ေဟ့ေကာင္ အရက္ေတြ ဘယ္ေရာက္
ကုန္လဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီအခါမွ အရက္ပုလင္းၾကည့္မိတယ္။ ေျပာင္သလင္းခါလုိ႕။ ဟိတ္ေကာင္ မင္း ေတာ္ေတာ္ ေသာက္
တဲ့ေကာင္လို႕ ကၽြန္ေတာ္က ဆက္ကို ေျပာေတာ့ မွတ္ေတာင္ထားရဦးမယ္ မင္းလည္း ေသာက္ေနတာပဲ အတူတူ ထည့္ျပီး အတူတူ
ေသာက္တာကို ငါ့လာေျပာေနေသးတယ္ အဲဒါေၾကာင့္ မင္းကို ငေၾကာင္လုိ႕ ေျပာၾကတာ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖဲ့ပါေလေရာ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ရယ္မိတယ္။ အရက္က တစ္ေတာင့္ေနာ္ ေဟ့ေကာင္ တဲ့ ဆက္က မယုံသလို ေျပာတယ္။ ဟုတ္တယ္ ငါတုိ႕
ေသာက္ေနၾက လစ္မစ္ထက္ ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္သြားျပီကြ ၊ မင္း မူးေနျပီလားလို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမးေတာ့ မမူးဘူးကြ တဲ့။ ငါလည္း မမူးဘူး
လို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာျပီး ဆက္ေသာက္ခ်င္ေသးတယ္ကြာ လို႕ ေျပာမိတယ္။ လာကြာ အျပင္သြားခ်မယ္တဲ့။ အခ်ိန္ က သန္းေခါင္
ေက်ာ္ေနျပီ။ ဘယ္သြားရွာမွာလဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့ ငါ သိတယ္ လိုက္ခဲ့စမ္းပါကြာ ဆိုျပီး ေရွ႕က ထြက္သြားေလရဲ႕။
                                အျပင္မွာ ေတာ္ေတာ္ေအးေနျပီ။  ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ကုပ္ကုပ္နဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတုန္း
တံတားနားေရာက္ေတာ့ တံတားေအာက္က ခံုမွာ မိုးအိမ္ကို ေတြ႕တယ္။ ဆရာသမားက တစ္ေယာက္တည္းအရက္တစ္ေတာင့္ ျဖိဳေန
တာ။ တစ္၀က္က်ိဳးေနျပီ။ ဆက္က ေျပးသြားျပီ နရင္း အုပ္တယ္။ ဟိုေကာင္လည္း ရုတ္တရက္ လန္႕ျပီး ေနာက္မွ ဆက္မွန္းသိေတာ့
ဆဲပါေလေရာ။ မင္းတို႕ ႏွစ္ေကာင္က ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ ဘာကိစၥ အျပင္ထြက္ေနတာလဲတဲ့ သူက ေမးေသးတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း
အဆဲေလးေတြ ကိုယ္စီ စကားဦးသန္းျပီးမွ မင္းက ေမးရေသးတယ္။ မင္းက တစ္ေယာက္တည္း ဘာလို႕ ထိုင္ေသာက္ေနတုန္း။
အျပင္မွာ ေအးက ေအးနဲ႕။ ေသခ်င္ေနျပီလား။ လို႕ ေမးေတာ့ အဟီးဆိုျပီး သြားျဖဲျပတယ္။ ခ်ဦးေလလို႕လည္း ဖိတ္ေခၚေသး တာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း အကိုက္က်သြားျပီး သံုးေယာက္၀ိုင္း ဖြဲ႕ျဖစ္သြားေရာ။ မင္းက ဘာလို႕ တစ္ေယာက္တည္း ဒီမွာ ထုိင္ေသာက္ေန
တာလဲလို႕ ဆက္က ျပန္ေမးျပန္တယ္။ ပ်င္းလို႕ကြ တဲ့။ ေအးတာပဲ။ ဒီေကာင္က အဲဒီကတည္းက ကဗ်ာေလးဘာေလး ေလွ်ာက္ေရးေန
ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စကားေတြ ေပါက္ရာေရာက္ရာ ေျပာျပီး ေသာက္စားေနလိုက္ၾကတယ္။
                                  ခဏေနမွ ဆက္က မိုးအိမ္ကို မင္းက ကဗ်ာေရးတဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့ ေမးရဦးမယ္။ ဟိုေကာင္က ေခါင္းးညိတ္
ျပတယ္။ မင္း အခ်စ္ဆိုတာကို ဘယ္လို ထင္လဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္တယ္။ ဒီေကာင္ ႏွင္း ဆံုးျဖတ္တာကို သိပ္သေဘာက်ပံု မရဘူး။
မိုးအိမ္က အံ့ၾသသလို ဆက္ကို ျပန္ၾကည့္တယ္။ ျပီးမွ မင္းနဲ႕ ဘာဆုိင္လို႕လဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လည္း ေၾကာင္သြားတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ မင္းနဲ႕ ဟိုေကာင္ေရာ မင္းတို႕ငါးေယာက္လံုး နဲ႕ အခ်စ္နဲ႕ က ဘာဆုိင္လို႕လဲတဲ့။ ကၽြႏ္ေတာ္တို႕ တစ္ဖြဲ႕လံုးကိုပါ
ေမးတာ။ ဟ ဆိုင္တာေပါ့ကြ။ ငါတို႕လည္း လူပဲ၊ ခ်စ္တတ္တာေပါ့လို႕ ဆက္က ေျပာေတာ့ သြားစမ္းပါတဲ့ ဆရာသမားက။ မင္းတို႕
တကယ္လည္း မခ်စ္တတ္ၾကဘဲနဲ႕ အခ်စ္အေၾကာင္းမေမးစမ္းပါနဲ႕တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ထပ္ေၾကာင္သြားတယ္။ မင္းဟာက
မဟုတ္ေသးပါဘူးလို႕ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့။ ငါသိပါတယ္တဲ့။ မုိးအိမ္က ေျပာရင္း အရက္ခြက္ကို ေကာက္ ေမာ့တယ္။ မင္းတို႕
ေလာကၾကီးကို ၾကည့္တဲ့ ေထာင့္ကေန အခ်စ္ကို မျမင္ရဘူး။ ဆိုလိုတာက မင္းတို႕ ေလာကၾကီးကို ျမင္တဲ့ အျမင္မွာ အခ်စ္ဆိုတာ
အေရးမပါဘူး။ တကယ္မရွိဘူး။ မယံုစားဘူး။ ဟုတ္တယ္မလား ။ အမွန္တုိင္းေျပာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး ဘာမွ မေျပာနုိင္
ဘူး။ ခက္တာက ကၽြႏ္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း မဟုတ္ဘူးလို႕ မျငင္းနုိင္သလို ဟုတ္တယ္လို႕ ၀န္ခံဖုိ႕က်ေတာ့လည္း တစ္ခုခုက တစ္ေန
တယ္။ ဆက္က ဟုတ္ပါျပီေလ ထားပါ။ မင္းကို ငါက ေမးတာ ။ အခ်စ္က ို ဘယ္လို ထင္လဲ ဘယ္လိုျမင္လဲေပါ့။ လို႕ ေမးေတာ့
ငါလည္း မင္းတို႕ နဲ႕ သိပ္မထူးပါဘူးတဲ့ ။ ေအးတာပဲ။ ဟင္ မင္းက အခ်စ္ကဗ်ာေတြ ေရးေနတဲ့ေကာင္ေလ ။ အခ်စ္ကို မယံုဘူးလား။
အခ်စ္မရွိဘူးလားလုိ႕ေမးေတာ့။ အဟဲ အဲ့ဒါ ေလွ်ာက္ေရးတာေတြ ။ငါလည္း ဘာမွသိတာမဟုတ္ဘူးတဲ့။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လည္း ရယ္မိတယ္။ ဟိုေကာင္လည္း ရယ္လို႕။ အဲဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆက္ျပီး ကိုယ္ မယံုၾကည္ရာေတြ
ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။
                     အျပင္မွာ ႏွင္းေတြ က်တုန္း။ ဟိုေကာင္ႏွစ္ေကာင္လည္း အခုခ်ိန္ ၀ီစကီ ေသာက္ေနမလားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း
ေတာ္ေတာ္ေသာက္မိသြားတယ္။ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မွ အခန္းျပန္ျဖစ္တယ္။ ႏွင္းေတြကေတာ့ က်တုန္း။

မိုးအိမ္လူ
၃ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁
ည ဆယ္နာရီ