စိမ္းလန္းတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ၾကီးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီ ျမက္ခင္းျပင္ၾကီးကေန ေျမာက္ဘက္ စူးစူးအတုိင္း လြင့္သြားလိုက္။ ေတာင္ေတြ ေခ်ာက္
ေတြ ေတာေတြ ျမစ္ေတြ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးရင္ ကႏၱရျပင္ၾကီး တစ္ခုကို ေတြ႕မယ္။ အဲဒီ ကႏၱရျပင္ၾကီးရဲ႕ အလယ္တည္တည့္မွာ အိုေအစစ္
ကေလး တစ္ခုရွိတယ္။ စိမ္းစိုေနတဲ့ အုန္းပင္ေတြ အျခားသစ္ပင္ေတြနဲ႕ အလယ္မွာ ေရကန္ေလးတစ္ကန္။ အဲဒီ ေရကန္ေလးရဲ႕ အစပ္
ေက်ာက္သားျပင္ေပၚမွာ မိုးအိမ္လူ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ခ်ိဳ႕၀ုိင္ ေသာက္ေနတယ္။ ( ရွည္ကို ရွည္တယ္။ အစကတည္းက အိုေအစစ္တစ္ခုရဲ႕
ေရကန္စပ္မွာ မိုးအိမ္လူ ၀ိုင္ေသာက္ေနတယ္ ေျပာရင္ ျပီးတဲ့ဟာကို။ ေတာ္ေတာ္လွ်ာရွည္တဲ့ အေကာင္ ။ အဲ့လို သတ္မွတ္ရင္ သင့္ရဲ႕
စိတ္မွာ ေဒါသေတြ ေမာဟေတြ ဖုံးလႊမ္းသြားလိမ့္မယ္။ ျပီးရင္ ေဒါသမီး ေမာဟမီးေတြ ေတာက္ေလာင္ျပီး သင့္ခႏၶာကိုယ္ဟာ ပူေလာင္
လာမယ္။ သင့္ရဲ႕ ေသြးသားလည္ပတ္မႈေတြ ျမန္ဆန္လာမယ္။ သင့္ရဲ႕ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းေတြ ျမန္ဆန္လာမယ္။ သင္ဟာ အသားျဖဴသူ တစ္
ေယာက္သာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆို သင့္ အသားေတြဟာ နီျမန္းလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ သင္ဟာ အင္မတန္ရုပ္ဆိုးတဲ့ ဘီလူးသရဲတစ္ေကာင္နဲ႕
တူသြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဒါသမထြက္လည္း မထြက္နဲ႕ ေမာဟလည္း မဖံုးနဲ႕။ ဒီေကာင္ေလး ရူးေနတာပါဆိုျပီး ခြင့္လႊတ္စိတ္ေလးနဲ႕
ေမတၱာပြားလိုက္ပါ။ သင္ ေအးခ်မ္းသြားပါလိမ့္မယ္။ ေတာ္ေတာ္ လွ်ာရွည္တဲ့ မိုးအိမ္လူပဲ )
မိုးအိမ္လူ တစ္ေယာက္ ၀ိုင္ေသာက္ေနတုန္း အေတြးေတြ လက္ဆန္႕ ေျခဆန္႕ လုပ္မိတယ္။ ကမာၻေလာကၾကီးမွာ ဘယ္အရာဟာ
အေကာင္းဆံုးလဲ။ ဘယ္အရာဟာ မေကာင္းဆံုးလဲ။ ဘာညာဘာညာေတြေပါ့။ အဲဒီလို ေပါက္တတ္ကရေတြ ေတြးေနတုန္း ေကာင္မေလး
တစ္ေယာက္ ေရာက္လာေလရဲ႕။ မိုးအိမ္လူတို႕ သိပ္ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။ ေကာင္မေလးက လည္း သိပ္လွတာကို။ သြားရည္ေတြ မက်
ေအာင္ မနည္းထိန္းေနရတယ္။ ေကာင္မေလးက စကားစ တယ္ ။
" ရွင္ မိုးအိမ္လူ လား "
" သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ မိန္းမလွေလးရယ္ "
" အိုေက အဲဒါဆို သိပ္အဆင္ေျပသြားျပီ "
" ဟင္ ဘာလို႕လဲ။ ကိုယ္နဲ႕ ေတြ႕ရင္ မင္းက ဘာလို႕ သိပ္အဆင္ေျပရတာလဲကြယ္ "
( မုိးအိမ္လူဟာ ေယာက်ာၤးပီပီ တဏွာအေတြးေတြ ေတြးျပီး စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳး နဲ႕ ေမးတာ ။ ေတာ္ေတာ္ ခ်ဥ္စရာ
ေကာင္းပါတယ္။ )
" ရွင့္ကို သတ္ဖုိ႕ "
" ဘယ္လို "
ေသသြားပါျပီ။ ေကာင္မေလးရဲ႕ အေျဖေတာင္ ျပန္မၾကားသြားလိုက္ဘူး။ ေကာင္မေလးက မိုးအိမ္လူကို သတ္ျပီးသြားျပီ။
"ကၽြန္မက ဗီးနပ္စ္ပဲ။ အခ်စ္နဲ႕ မထုိက္တန္တဲ့ ရွင့္ကို သတ္ဖို႕ ေရာက္လာတာ။ ဓားနဲ႕ ထုိးဖို႕ လက္မရွိလို႕
အက္ဖရိုဒိုက္ဆီကလက္ငွားျပီးေတာ့ကို ရွင့္ကို
လာသတ္တာ ဟင္း ဟင္း "
*
စစ္ေသြးၾကြေနတဲ့ ရဲမက္ေတြဟာ ျမိဳ႕ တစ္ျမိဳ႕လံုးကို ပတ္လည္ ၀ိုင္းထားတယ္။ အခုခ်က္ခ်င္းကို ျမိဳ႕ကို အတင္း ၀င္တုိက္ေတာ့မယ့္ ဟန္
နဲ႕။ သူတို႕ဘုရင္ ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ေစာင့္ေနတာ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ရဲမက္တစ္ေယာက္ အေျပးအလႊား ေရာက္လာျပီး ဘုရင္ၾကီးရဲ႕
႕ေ၇ွ႕မွာ အခစား၀င္တယ္။ ျပီးေတာ့ စာခၽြန္လႊာတစ္ခုကို ဆက္သတယ္။ ဘုရင္ၾကီးဟာ စာခၽြန္လႊာ ကို အလ်င္အျမန္ယူ ျပီး ဖတ္တယ္။
ျပီးေတာ့ ေတာက္ တစ္ခ်က္ ေခါက္လိုက္တယ္။
" ဒီေကာင္ ဗိုင္းရပ္စ္က ဘာေကာင္တုန္းကြာ ။ ငါလို ခုႏွစ္ျပည္ေထာင္ မင္းတရားၾကီးကို ပမာမခန္႕ ျပဳတာေပါ့ေလ "
ေဘးက ရဲမက္ေတြလည္း ဘုရင္ၾကီး ေဒါသထြက္ေနေတာ့ ေၾကာက္လန္႕ေနၾကတာေပါ့။ တုပ္တုပ္ေတာင္ မလႈပ္ရဲၾကဘူး။
ပညာရွိ အမတ္ၾကီး က အရဲစြံ႕ျပီးေမးရတယ္။
" အရွင္ မိုးအိမ္လူ ဘုရား။ တစ္ဖက္က စစ္ဘုရင္ ဗိုင္းရပ္စ္က ဘယ္လိုမ်ား အေၾကာင္းျပန္လိုက္လို႕ပါလဲ "
" ဒီမွာ ဖတ္ၾကည့္ "
ဆိုျပီး ဘုရင္ၾကီး မိုးအိမ္လူဟာ စာခၽြန္လႊာကို အမတ္ၾကီးဆီပစ္ေပးလိုက္တယ္။ အမတ္ၾကီးဟာ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ စာခၽြန္လႊာကို ဖတ္လိုက္
တယ္။
" ဟိတ္ေကာင္ ငေၾကာက္ မုိးအိမ္
မင္း ငယ္ငယ္က ဒီသာေပါမကၡၾကီး လက္ခ်ာရိုက္ေနတုန္း အီးအီးပါခ်တာ မွတ္မိရဲ႕လားကြ
မင္းလို ငယ္ငယ္ကတည္းက အရွက္မရွိတဲ့ေကာင္ကမ်ား ငါ့တုိင္းျပည္ကို သိမ္းခ်င္ေသးတယ္ဟင္
ျပီးေတာ့ ငယ္ငယ္က မိုးရြာတဲ့တစ္ေန႕ မင္းေနတဲ့ အခန္းထဲကို တီေကာင္ေတြ၀င္လာလို႕ မင္း ထေအာ္လိုက္တာေလ
အဟား ငယ္သံကို ပါလို႕
မင္းလို ငေၾကာက္ကမ်ား ကြာ
ဟိတ္ေကာင္ သတၱိရွိရင္ အခ်ိန္မေရြးပဲကြ လာခဲ့ေလ
ငေၾကာက္ၾကီး
မင္းရဲ႕ ဆရာ
ဗုိင္းရပ္စ္
က်ံဳေပ်ာ္ ဘုရင္မင္းတရားၾကီး "
အမတ္ၾကီးခင္ဗ်ာ မရယ္မိေအာင္ မနည္းထိန္းလိုက္ရတယ္။
" ဒီဘုရင္ဟာ ေတာ္ေတာ္ ေမာက္မာလြန္းေနပါျပီ။ အရွင္မတရားၾကီး။ အခုခ်က္ခ်င္းပဲ တပ္ေတာ္ခ်ီဖို႕ အမိန္ေပးသင့္ပါတယ္ "
" ဟုတ္တယ္။ အဲဒီေကာင္ ေတာ္ေတာ္ ေမာက္မာတယ္။
ငါကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒိုးထုဖက္ေတြပါဆိုျပီး ညွာတာေနတာ။ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ကြာ။
ဒင္းကို မိကာမွ ငယ္ငယ္က ဒိုးထုလို႕ ရႈံးတဲ့ အေၾကြးေတြပါ ျပန္ေတာင္းရမယ္။
ကဲ တပ္ေတာ္ ခ်ီေစ "
အဲဒီမွာ ပဲ စစ္ေသြးၾကြေနတဲ့ ရဲမက္ေတြဟာ ျမိဳ႕တံခါးကို အတင္းဖ်က္ၾကတယ္။ ျမိဳ႕တံခါးလည္း ေပါက္ေရာ ဒရၾကမ္း ၀င္စီးၾကေတာ့
တယ္။ တပ္ေတြ အကုန္လံုး ျမိဳ႕ထဲေရာက္သြားကုန္ျပီ။ ခဏလည္းၾကာေရာ ေစာေစာက ဒရၾကမ္း ၀င္သြားတဲ့ ရဲမက္ေတြဟာ ဒရၾကမ္း
ျမိဳ႕ထဲက ျပန္ေျပးထြက္လာၾကေလရဲ႕။ ဘုရင္ၾကီးမွာ အံ့ၾသတၾကီးေပါ့။
" ဟ ဘာျဖစ္ၾကတာတုန္းဟ "
ဘုရင္ၾကီးဟာ အထိတ္တလန္႕နဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေမးတယ္။ ရဲမက္ေတြဟာ ေျပးရင္း လႊားရင္းနဲ႕
" အရွင္မင္းၾကီး တီေကာင္ေတြ ဘုရား တီေကာင္ေတြ "
ရဲမက္ေတြဟာ ေအာ္ရင္း ဟစ္ရင္းနဲ႕ သူတို႕ ကိုယ္ေပၚက တီေကာင္ေတြကို ဆြဲခြာ လႊင့္ပစ္ၾကတာေပါ့။ လႊင့္ပစ္လိုက္တဲ့ တီေကာင္ေတြ
ဟာ ဘုရင္ၾကီး မုိးအိမ္လူ ကိုယ္ေပၚေရာက္ကုန္ၾကတယ္။ ဘုရင္ၾကီးဟာ တီေကာင္ေတြလည္း ျမင္ေရာ မ်က္လံုးေတြျပဴး ပါးစပ္ၾကီးဟျပီး
တီ တီ..တီ..နဲ႕ ေသပါေလေရာ။ တစ္ဖက္က ဘုရင္ ဗိုင္းရပ္စ္နဲ႕ တုိင္းသူျပည္သားေတြဟာ စီစီတီဗြီကေန သူတို႕ အျဖစ္ကို ၾကည့္ျပီၚ
ခြက္ထုိးခြက္လန္ရယ္ၾကေလရဲ႕။ ရယ္ရင္း ရယ္ရင္း မထိန္းနုိင္ဘဲ အကုန္လုံး အူတက္ျပီး ဂန္႕ပါေလေရာ။ အနိစၥဟူသည္ အျမဲမရွိ။
*
ဒီေနရာကို ေရာက္လာတာ ၾကာျပီ။အခုထိ တစ္ခါမွ ေကာင္းေကာင္း အားမထုတ္နုိင္ေသးဘူး။ အားမထုတ္နုိင္ဆို အဖ်က္က ရွိေနတာ
ကို။ သူ ဒီအရပ္ကို စ ေရာက္လာတုန္းက လူေတြက သူ႕ကို နတ္သားေလးလို႕ ထင္ေနၾကတာ။ သူ႕ကို ပူေဇာ္ၾက။ ပသၾကနဲ႕ေပါ့။
သူ႕ဆီက တစ္ခုခုမ်ားရမလားဆိုျပီး ေတာ့ေပါ့။ ခက္တာက သူေတာ္စင္ေလးရင္နင့္ေအာင္မွာက ၀တ္ရံုျဖဴ ႏွစ္ထည္ရယ္ မုတ္ဆိတ္ရိတ္
တဲ့ ဂ်ဳတ္နဲ႕ ဓားရယ္ ေရဗူးရယ္ ပဲၾကီးေလွာ္ တစ္ျပည္ရယ္ ဒါပဲ ရွိတာ။ သူတို႕ လုိခ်င္တာ ဘာေပးနုိင္မွာတုန္း။ အဲဒီမွာ လူလည္လိုလို
ပတ္ကားလိုလို ေကာင္တစ္ေကာင္က သူေတာ္စင္ေလး အနားမွာ လာကပ္ေနျပီး သူေတာ္စင္ေလးကုိ ေတာ္ကီေတြနဲ႕ ခ်ဳပ္ လူေတြကို
ထင္ေယာင္ထင္မွားေတြျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာက္ေျပာ လူေတြ ေပးသမွ်ဟာေတြနဲ႕ ဟန္က်ေနတယ္။ သူေတာ္စင္ေလးလည္း အစက
ဘာမွမသိေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းကေတာ့ အဲဒီ ငရႈပ္ လွည့္ကြက္ေတြကုိသိလာတယ္။ ဒါဟာ မေကာင္းဘူးဆိုတာလည္း သူေတာ္စင္ေလး
က သိေနျပန္တယ္။ လူေတြ အတြက္လည္းမေကာင္းဘူး။ အဲဒီ ငရႈပ္ေလးအတြက္လည္း သံသရာမွာ မေကာင္းမႈအကုသိုလ္ကံေတြ
ရဲ႕ ဒဏ္ကို ခံရနုိင္တယ္။ ဒီေတာ့ သူေတာ္စင္ေလးဟာ အရင္ဆံု ငရႈပ္ေလးကို ဆံုးမဖို႕ ၾကိဳစားတယ္။
" လုလင္ မိုးအိမ္"
"ဗ်"
"အသင္ အခုလုပ္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြဟာ မေကာင္းဘူးကြဲ႕"
"သိပါ့ဗ်ာ"
"သိရင္ ဘာလို႕ လုပ္ေနသလဲ မလုပ္နဲ႕ေတာ့ေလ"
"က်ဳပ္က မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ လူေတြက ကို ဇြတ္အတင္း လာ ပူေဇာ္ပသနဲ႕ ေလာဘေတြ တက္ေနၾကတာပါ။
"က်ဳပ္ အျမင္မွန္ရတာျဖင့္ ၾကာေပါ့။ မေန႕ညကတည္းက"
"အိမ္း ။ အဲဒါဆိုလည္း လူေတြကို ကၽြႏု္ပ္ ေျပာမယ္။ လုလင္လည္း အဲဒီ လိ္မ္ညာတာေတြ မလုပ္နဲ႕ေတာ့။
ကၽြႏု္ပ္နဲ႕အတူ တရားဓမၼက်င့္ၾကံပါလား"
"အာ ဘာလို႕ ေျပာမွာတုန္း သူေတာ္စင္ေလးရ။ သူ႕အရွိန္နဲ႕သူ လိမ့္ပါေစ။
ဒီမယ္ သူေတာ္စင္ေလးကို က်ဳပ္ေျပာမယ္။ အခု လူေတြ ဒီလိုလုပ္ေနၾကတာ သူေတာ္စင္ေလးကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို႕
လုပ္ေနတယ္ ထင္သလား။ သူတို႕အတြက္ သူတို႕ လုပ္ေနၾကတာ။ သူတို႕ ေလာဘနဲ႕ သူတို႕ ခံေနၾကရတာ။ အမွန္ကို ျမင္တဲ့တစ္ေန႕
သူတို႕ဘာသာရပ္သြားလိမ့္မယ္။ သူေတာ္စင္ေလး ေျပာစရာေတာင္လိုမွာမဟုတ္ဘူး။ အမွန္ကို မျမင္နုိင္ေသးသေရြ႕ေတာ့ ခံဦးေပါ့ "'
"အို အဲ့လိုေတာ့ မေကာင္းပါဘူး လုလင္ရယ္။ မေကာင္းတာကို မေကာင္းဘူးဆိုတာ သိေအာင္ ေျပာျပသင့္တာေပါ့"
"သူေတာ္စင္ေလးကလည္း ဗ်ာ ပိန္းပါ့"
အဲဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ျငင္းၾကခုန္ၾကနဲ႕ လိုရင္းကို မေရာက္နုိင္ၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး သူေတာ္စင္ေလးလည္း မနုိင္ေတာ့
တာနဲ႕ ဒီအတုိင္း လႊတ္ေပးထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႕ မနက္ အေစာၾကီး ဘယ္သူမွ မႏိုးခင္ သူေတာ္စင္ေလး ရင္နင့္ေအာင္ဟာ
ဒီအရပ္ကေန စြန္႕ခြာသြားေလရဲ႕။ အဲဒီမွာပဲ မိုးအိမ္တစ္ေယာက္ တိုင္ပတ္တာပဲ။ သူေတာ္စင္ေလး မ၇ွိရင္ သူက နားကားျပီေလ။
ဘာလုပ္ရမလဲ ဘာလုပ္ရမလဲ နဲ႕ စဥ္းစားေနလိုက္တာ ေန႕လည္ မြန္းတည့္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ လူလည္ မိုးအိမ္ဟာ အၾကံတစ္ခု ရသြား
တယ။္ သူ႕အၾကံက ရြာအစြန္မွာ ေနတဲ့ ဆင္းရဲသား ေလး မင္းယုမာန္ကို သူေတာ္စင္ေလးေနရာမွာ အေယာင္ေဆာင္ ခုိင္းဖုိ႕ပဲ။
မင္းယုမာန္နဲ႕ သူေတာ္စင္ေလးကလည္းရုပ္က ခပ္ဆင္ဆင္ကို။ အဲ့ဒါနဲ႕ လူလည္ မုိးအိမ္ဟာ မင္းယုမာန္နဲ႕ သြားညွိေလရဲ႕။ အဆင္ေျပ
တာေပါ့။ မင္းယုမာန္က အလကားေနရင္း ပလႅင္ေပၚ ေ၇ာက္မယ့္ ကိစၥ ဘယ္ျငင္းမလဲ။ အဲဒီလိုနဲ႕ မင္းယုမာန္ဟာ သူေတာ္စင္ေလး
အေယာင္ေဆာင္ျပီး ေနလိုက္တာ လူလည္ မုိးအိမ္လည္းအေျခမပ်က္ အဆင္ေျပလို႕ မင္းယုမာန္လည္း ၾကီးပြားလို႕။ ဒါေပမယ့္
မၾကာပါဘူး။ မင္းယုမာန္ဟာ ဒါဟာ သူ႕ေၾကာင့္ရေနတာ။ ဟိုေကာင္က အလကားေနရင္း ေဘးက အေခ်ာင္သုတ္ေနတာ။ သူ႕ေ၀စုကို
အလကားယူေနတယ္လို႕ ေတြးမိလာတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႕႔ပဲ ျဖဳတ္ထုတ္သတ္ ဇာတ္လမ္း ခင္းလိုက္တဲ့အခါ လူလည္မိုးအိမ္ခမ်ာ
လည္လြန္းတဲ့ ဘီး ဟိုဟာသင့္ သြားသလို ရြာသားေတြရဲ႕ လက္ေအာက္မွာပဲ ဂန္႕သြားေလရဲ႕။
*
အခ်ိန္ေတြ ေနရာေတြ လူေတြ ဇာတ္ေကာင္ေတြ အမ်ားၾကီး ဘ၀ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သံသရာမွာ လည္လို႕ပတ္လို႕
ေကာင္းတုန္း။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ရပ္မွာလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အဆံုးသတ္မွာလဲ။ ဘယ္သူမွ မသိနုိင္ဘူး။ စစ္မွန္ေသာ တရားဟာ စစ္မွန္တဲ့
ေနရာတစ္ခုမွာ စစ္မွန္စြာ ရွိေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မျမင္နုိင္ေသးသေရြ႕ ျမင္ေအာင္ မၾကည့္နုိင္ေသးသေရြ႕ ဒီလို ဇာတ္လမ္းေပါင္း
မ်ားစြားနဲ႕ အခါခါ ေသ အခါခါ ရွင္ အခါခါ..... ေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဇာတ္လမ္း ဒီမွာ ျပီးသင့္သလား။ မျပီးသင့္ဘူး ထင္ရင္ သင္ ဘာသာ
သင္ကိုယ္တုိင္ စိတ္ၾကိဳက္ဆက္ေရးနုိင္တယ္။ ျပီးျပီလို႕ ထင္ရင္လည္း ျပီးလိုက္နုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္ေညာင္းလို႕ ေတာ္
ေသးျပီ။
*
မိုးအိမ္လူ
၈ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁
ည ကိုးနာရီ ေလးဆယ့္ရွွစ္
